Του Αναστάσιου Κουκιά
Η δουλειά πράγματι έγινε. Δεν τελείωσε, αλλά έγινε. Και μάλιστα ταχύτατα.
Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο χώρος καθάρισε και ομόρφυνε.
Αλλά ακριβώς εδώ ξεκινά ο αποπροσανατολισμός…
Η συζήτηση μεταφέρεται τεχνητά στην εικόνα, για να μη συζητηθεί η ουσία:
η νομιμότητα των παρεμβάσεων και κυρίως η ισονομία.
Όταν μέσα σε χερσαία ζώνη λιμένα γίνονται επιχώσεις και διαμορφώσεις χώρου, δεν πρόκειται για «καθαρισμό».
Πρόκειται για τεχνική παρέμβαση που απαιτεί μελέτες, εγκρίσεις και συγκεκριμένη διαδικασία.
Και αυτά οφείλουν να είναι δημόσια.
Το ερώτημα είναι απλό:
Υπάρχουν;
Αν ναι, να δοθούν.
Αν όχι, τότε το «ομόρφυνε» χρησιμοποιείται ως άλλοθι.
Και εδώ αρχίζει ο εμπαιγμός…
Γιατί την ίδια στιγμή, λίγα μέτρα παρακάτω, επαγγελματίες της ίδιας ζώνης ζουν εδώ και χρόνια με ένα άλυτο πρόβλημα.
Ένα πρόβλημα γνωστό σε όλους.
Χωρίς ουσιαστική, ρεαλιστική λύση μέχρι σήμερα.
Και ενώ αυτοί περιμένουν –και δικαίως αγωνιούν–, σε άλλο σημείο της ίδιας περιοχής βλέπουμε να επιχειρείται «λύση» από τη γέννηση του ίδιου ζητήματος.
Με διαδικασίες εξπρές.
Με διαφορετική αντιμετώπιση.
Με άλλη προτεραιότητα.
Αυτό δεν είναι διοίκηση.
Είναι ξεκάθαρη άνιση μεταχείριση.
Και εύλογα γεννάται το ερώτημα:
Θα δούμε αύριο και παραχώρηση χρήσης στον «καθαρισμένο» χώρο;
Ομπρέλες, τραπεζοκαθίσματα, αξιοποίηση;
Γιατί αν συμβεί αυτό, τότε δεν μιλάμε απλώς για αποπροσανατολισμό.
Μιλάμε για πλήρη απαξίωση της έννοιας της ισονομίας.
Το «για το καλό του νησιού» δεν είναι λευκή επιταγή…
Δεν μπορεί να σημαίνει διαφορετικοί κανόνες για διαφορετικούς ανθρώπους.
Το καλό του νησιού περνάει από ένα και μόνο πράγμα:
Ίδιους κανόνες για όλους.
Διαφάνεια για όλους.
Σεβασμό προς όλους.
Όταν αυτά απουσιάζουν, τότε η «ομορφιά» γίνεται εργαλείο αποπροσανατολισμού.
Και οι πολίτες δεν πείθονται. Αντιλαμβάνονται.
Και κυρίως, θυμούνται…
