Στην παραλία Κουκουναριές, το πρωινό απλώνεται ήρεμο, σχεδόν νωχελικό.
Το κύμα σβήνει απαλά τα ίχνη στην άμμο και η μοναχική καρέκλα στέκει σαν σιωπηλός θεατής μιας στιγμής που μοιάζει να ανήκει μόνο στη φύση..
Είναι από εκείνες τις εικόνες που κρατάς μέσα σου..όχι για να τις εξηγήσεις, αλλά για να τις θυμάσαι.
Για λίγο ακόμη… γιατί σύντομα η παραλία θα γεμίσει φωνές, γέλια, ζωή.
Κι αυτή η γαλήνη θα δώσει τη θέση της στον παλμό του καλοκαιριού…
Μέχρι τότε, ας κρατήσουμε αυτή τη σιωπή σαν μικρό θησαυρό.
