Του Γιώργου Σανιδά
Αφορμή για να γράψω χθες για την ξεχασμένη λαογραφία της Σκιάθου, στάθηκε η ανακάλυψη ενός κρητικού, του Χαρίδημου Σιγανού που σε μένα φάνηκε σαν τον Ψηλορίτη της λαικής μας ποίησης. Ένας συγκαιριανός μας ποιηταράς, ένας σύγχρονος Βιτσέντζος Κορνάρος που κουβαλά στη κούτρα του όλο το επικό ταλέντο της λεβεντογέννας Κρήτης.
”Παιδί του λόγγου και του βουνού”, όπως λέει ο ίδιος, ζει στο ταπεινό Τζερμάδιο στο οροπέδιο Λασιθίου κι είναι ιδιοκτήτης της παραδοσιακής ταβέρνας «Κουρήτες». Απαγγέλοντας μαντινάδες, καθαρίζει σταμναγκάθια και τα ψήνει με το κατσιτσάκι αυγολέμονο (φρικασέ).
”Εγώ δεν κάνω σώκλειστος κι ας είναι και σε παλάτια
καλλιά στα όρη τα ψηλά να βγάζω σταμναγκάθια”
Το ποιήμα του ”ύμνος στην ελιά” βραβεύτηκε σαν το καλύτερο που έχει γραφτεί για το δέντρο της ειρήνης, το απήγγειλε παρουσία του η Μαρία Φαραντούρη στο Μουσείο της Ακρόπολης κι ύστερα τον αγκάλιασε τον φίλησε συγκινημένη, λέγοντας του «Μπράβο λεβέντη μου!».
Απολαύστε το…
”Όλα του κόσμου τα δεντρά έχουν την ομορφιά ντος
τα φύλλα ντος τα πράσινα και τα πυκνά κλαδιά ντος
Όλα στη φύση αθίζουνε κι όλα καρποφορούνε
καμπίτικα και δασικά όλα δεντρά Θεού ναι
Μα ποιό ναι κείνο το δεντρί το τρισευλοημένο
που ναι από μύρια στόματα χιλιοτραγουδισμένο
Τ’ ασημοπρασινόφυλλο με τα χρυσά βλαστάρια
που χρυσοστεφανώσανε γενιές και παλληκάρια
Είναι η ελιά του Παλαμά,του Ρίτσο, του Καβάφη
του κόσμου το χρυσό δεντρί τση Κρήτης το χρυσάφι
Είναι του Ομήρου το φτερόκι η πένα του Ελύτη
που στέλνει ειρήνης μήνυμα σε όλο το πλανήτη
Σ’ όλα τση γης τα πέρατα σ’ όλη την οικουμένη
είναι του ήλιου λατρεφτή κι αχτινοχαϊδεμένη
Γιατί τη βλόγησε ο Χριστός πρώτα για μας στον κόσμο
πριχού διαβεί το Γολγοθά με το σταυρό στον ώμο
Δεν είναι πράμα πιο αγνό από τσ’ ελιάς το λάδι
που να χει του Χριστού ευχή κι από τον ήλιο χάδι
Τση φύσης το αγίασμα του ήλιου το λιοκάρπι
και κείνο που δασκάλεψε στον κόσμο την αγάπη
Ως κι ο ζητιάνος ο φτωχός που χει παιδιά να θρέψει
άμα σταθεί στη μ-πόρτα σου λάδι θα σου γυρέψει
Κι ως και το λυχναράκι ντου και κείνο θέλει λάδι
για να του κάνει συντροφιά στση νύχτας το σκοτάδι
Και το κοπέλι ο σάντολος με λάδι το μυρώνει
για να χει ευχή να το θωρεί να το ποκαμαρώνει
Να στέκεται περήφανος για το βαφτισιμιό ντου
να χαίρεται πως ήκαμε άξιο το μισθό ντου
Και στο νεκρό ντου καθανείς με το καημό στα χείλη
λάδι του πάει στο γυαλί και τ’ άφτει το καντήλι
Είναι το σέβος κι η τιμή είναι τσ’ ελιάς το λάδι
που δίνει αξία στη ζωή και φέγκει στο σκοτάδι…”
