Του Γιώργου Σανιδά
Η εξέλιξη (ανάπτυξη) της Σκιάθου κρίθηκε κυρίως από τρία Διατάγματα των κυβερνήσεων της δεκαετίας του 70.
-Το πρώτο είναι το (Βασιλικό) Διάταγμα της Χούντας με την αναγκαστική απαλλοτρίωση οικοπέδων για την κατασκευή του αεροδρομίου της Σκιάθου. Εκδόθηκε το 1969 (με συμπληρωματικές πράξεις το 1970), προκειμένου να δεσμευτούν οι απαραίτητες ιδιωτικές εκτάσεις στην παραλιακή ζώνη και την περιοχή Ξάνεμος. Το αεροδρόμιο στη συνέχεια ήταν ο καθοριστικός παράγοντας για την εκτίναξη της ανάπτυξης της Σκιάθου και της προσέλκυσης μεγάλων επενδυτών.
-Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης και συγκεκριμένα το 1977 με το (Προεδρικό) Διάταγμα της 13ης Ιουνίου , το οποίο δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 248/Δ/20-7-1977, με πρόταση του Υπουργού Γεωργίας, Ιπποκράτη Ιορδάνογλου, χαρακτηρίστηκε ως αισθητικό το δάσος της Σκιάθου. Είναι το μοναδικό νησί όπου το σύνολο σχεδόν των δασικών εκτάσεών του (τα 2/3 της έκτασής του) προστατεύεται κάτω από αυτό το ενιαίο νομικό καθεστώς.
Τον αμέσως επόμενο μήνα, ξέσπασε στο βουνό πίσω απ’ την πόλη η μεγαλύτερη πυρκαγιά των νεότερων χρόνων στο νησί που κατέκαψε περίπου 5.000 έως 6.000 στρέμματα δασικής έκτασης. Όπως αναφέρθηκε όμως, η έκταση αυτή είχε κηρυχθεί Αισθητικό Δάσος μόλις τον προηγούμενο μήνα (Ιούλιο 1977). Χάρη σε αυτό η καμένη γη σφραγίστηκε αμέσως, απαγορεύτηκε κάθε είδους ανθρώπινη παρέμβαση, και μετά από τριάντα χρόνια, έχουμε πλήρη φυσική αναγέννηση του πευκοδάσους.
-Το 1978 με το (Προεδρικό) Διάταγμα της 19ης Οκτωβρίου 1978 (ΦΕΚ 594/Δ/13-11-1978), που κατέθεσε ο τότε Υφυπουργός Δημοσίων Έργων, Στέφανος Μάνος, οι Χώρες της Σκοπέλου και της Αλοννήσου, μαζί με άλλες 400, ανακηρύχθηκαν παραδοσιακοί οικισμοί. Η Σκιάθος εξαιρέθηκε του Προεδρικού Διατάγματος καθώς, λόγω του αεροδρομίου που προηγήθηκε, το κλίμα της εποχής στο νησί ήταν προσανατολισμένο στην ελεύθερη δόμηση για την εξυπηρέτηση του τουριστικού ρεύματος και δεν ασκήθηκαν πιέσεις στον υπουργείο.
Έκτοτε τέθηκαν κάποιοι περιορισμοί στη δόμηση του νησιού αλλά ο νόμος Τρίτση 1337/1983, ήρθε και νομιμοποίησε τις αυθαιρεσίες.
