Με εξαίρεση το BOURTZI, το BBC και τα μπουζούκια του Κολιάκου στη SCUNA, που πήρε τα σκήπτρα απ’ την ΤALIAGRIA, στη Σκιάθο της δεκαετίας του 70 και των αρχών του 80 , το βάρος της νυχτερινής διασκέδασης το σήκωνε κυρίως ένας δρόμος, ο κεντρικότερος πριν γίνει η Παπαδιαμάντη.
Οδός Πολυτεχνείου, ή αλλιώς , ο δρόμος της ‘’αμαρτίας’’ ή ‘’η καρδιά της νύχτας στη Σκιάθο’’ με ό,τι αυτό συνεπαγόταν! Ένας δρόμος που δεν κοιμόταν ποτέ τα καλοκαίρια, όπως και όσοι είχαν την ατυχία να μένουν πάνω σ’ αυτόν ή στα πέριξ του.
Εξ’ εξαιτίας της έντονης διαμαρτυρίας των γειτόνων κι απ’ την ανάγκη για πιο μεγάλους χώρους, η διασκέδαση στη συνέχεια πήγε ανατολικά, πέρα απ’ τα Λιμανάκια κι έφτασε ως τον Αη- Γιώργη με το TSARLY O. Κι επειδή κι εκεί ενοχλούσε η φασαρία τα καταλύματα που ξεφύτρωναν το ένα μετά το άλλο στην Πούντα, σταδιακά η διασκέδαση ξαναγύρισε στις μέρες μας στη Χώρα, αλλά αυτή τη φορά στο ξέφραγο παλιό λιμάνι, , όπου μέχρι το 90 υπήρχαν σαν bar μόνο το ΟASIS του Μιχάλη Βογιατζή και το JΥMMIS του Μαθηνού, για να υποφέρει πλέον όλο το χωριό από την ηχορύπανση και παρότι οι πιο πολλοί ξενύχτες, κυρίως οι Έλληνες, χάθηκαν μάλλον οριστικά απ’ το νησί…
Ωστόσο, η οδός Πολυτεχνείου έγραψε επί είκοσι σχεδόν χρόνια τη δική της ιστορία, όπως και οι ‘’άρχοντες’’ -ιδιοκτήτες των νυχτερινών της μαγαζιών, που τα πιο πολλά μάλιστα, τα είχαν ντόπιοι επιχειρηματίες!
Στην αρχή, κατεβαίνοντας απ’ τους Τρεις Ιεράρχες, το bar ΚΙRKI κι απέναντι, λίγο μετά, στήθηκε, στη θέση απ’ το Κέντρο νεότητας, το ΤOTTEM με ζωντανή μουσική μέχρι και σήμερα. Πιο κάτω, αντικατάστησε το φιλήσυχο HALF MOON , το ηχομονωμένο SPARTAKOS του αείμνηστου Στράτου Μεταξόπουλου κι αντίκρυ TO KELARI της Βιβής και του Γιάννη Κεχαγιά. Αμέσως μετά, στο τέλος της καθέτου οδού με την Πολυτεχνείου, Ευαγγελιστρίας, επί του οποίας το 1991 έγινε το must μέχρι και σήμερα, after ΑΠΟΘΗΚΗ, και ακριβώς γωνία με την Παπαδιαμάντη, ήταν ο περίφημος ΣΚΟΡΠΙΟΣ του Δημήτρη Ζαγοριανού (στη φωτογραφία με τον επίσης άρχοντα Νίκο Πίτσο του ξενοδοχείου SAN REMO)
Επί της Πολυτεχνείου επίσης πιο κάτω δεξιά, διαδέχθηκε το σινεμά το VEGGERA του Νίκου Τουρναβίτη, πριν κάνει το STONES στη Μουριά, κι έπειτα αριστερά το BANANA του μακαριστού Μανώλη Χαρχαλάκια (στη φωτογραφία με τον Κωνσταντινίδη). Πριν το τέλος της οδού, στα δεξιά το διάσημο BORSOI του Άγγελου Χρυσού και του γίγαντα Άλκη Καραμπελόπουλου, στη θέση απ’ το παλιό λιοτρίβι, με τα τραπέζια ραπτομηχανής και την πινακίδα που έγραφε πως πωλείται ένα εκατομμύριο δολάρια για να τρολάρει τους πελάτες του.
Πιο πάνω, κοντά στα ΜΕΣΟΓΕΙΑ, το ήσυχο ΜΑRABOU του Νίκου Φεργάδη κι άλλα που ξέχασα καθώς τα χρόνια παρήλθαν και μόνο κάποιες στιγμές τους ξανάρχονται που και που…
Ήταν οι εποχές που ξεπετάχτηκαν τα ‘’καμάκια’’ και κάθε βράδυ, με το που εξορμούσαν από το δωρεάν στέκι τους στο SELF- SERVICE του Θεμιστοκλή Δερβένη, έπαιζαν ξύλο παντού με τους ανυποψίαστους τουρίστες και μάλιστα χωρίς σοβαρό λόγο, Έτσι, για τα μάτια μιας κοπέλας…
Ήταν οι εποχές που πολλοί νέοι του νησιού άρχισαν να φαρμακώνονται απ’ τα ναρκωτικά, το ποτό και γενικά την ξενομανία κι οι παλιοί απ’ τον νεοπλουτισμό.
Ήταν οι εποχές που το νησί άρχισε να μεταλλάσσεται από αγροτο-ναυτικό σε αναρχο- τουριστικό.
Ήταν όμως και οι εποχές των νεανικών μας χρόνων και τότε τουλάχιστον, τις βλέπαμε μαγικές και τις ζούσαμε όπως μας δίνονταν…
