Σε ένα μικρό νησί, όπου όλοι γνωριζόμαστε με το μικρό μας όνομα και οι ανάγκες είναι μεγαλύτερες από τις φιλοδοξίες μας, η ζήλια δεν βρίσκει εύκολα άλλοθι…
Κι όμως, ακόμη και μέσα σε ομάδες που υποτίθεται πως υπηρετούν την ανιδιοτελή προσφορά, κάποιοι μετρούν όχι τις ώρες εθελοντισμού αλλά τα λεπτά προβολής.
Ποιος φάνηκε περισσότερο, ποιος λιγότερο, ποιος μπήκε στη φωτογραφία και ποιος έμεινε εκτός κάδρου…
Το παράδοξο;
Ότι ο εθελοντισμός δεν είναι πασαρέλα ούτε προεκλογικό φυλλάδιο. Δεν είναι αγώνας ατομικής προβολής, αλλά συλλογική προσπάθεια.
Σε ένα μικρό νησί δεν χωρούν μικροεγωισμοί μεγάλου μεγέθους. Γιατί όταν η ζήλια παίρνει θέση στην πρώτη σειρά, η προσφορά περνά αναγκαστικά στο παρασκήνιο.
Αν κάτι πρέπει να προβάλλεται, αυτό δεν είναι τα πρόσωπα αλλά το αποτέλεσμα. Όχι το «εγώ», αλλά το «εμείς». Γιατί η πραγματική δύναμη μιας ομάδας δεν μετριέται σε likes και αναρτήσεις, αλλά στη σιωπηλή, σταθερή και ανιδιοτελή παρουσία της εκεί όπου υπάρχει ανάγκη.
Και αυτό, σε ένα μικρό νησί, θα έπρεπε να είναι αυτονόητο.
Καλά Χριστούγεννα!
