Του Γιώργου Σανιδά
πως ένας αόρατος λώρος μας συνδέει άρρηκτα με τον τόπο,
ότι η μνήμη του μας ακολουθεί παντού και πάντα,
πώς μας τραβά σαν μαγνήτης κοντά του,
ότι η ύπαρξή του γίνεται ευθύνη στις πλάτες μας,
πως οι πληγές του είναι πληγές μας και οι χαρές του, χαρές μας,
ότι όταν λείπουμε, η απώλειά του κατακλύζει το είναι μας,
πως τον σκεπάζει υγρή ομίχλη, γλυκόπικρη όσο κι η νοσταλγία,
ότι η όποια καταστροφή του κατατρώγει τα σπλάχνα μας….
Όσοι αισθανόμαστε…
πως ο τόπος είμαστε εμείς που έτσι τον αισθανόμαστε.
Ότι είμαστε χώμα απ’ το χώμα του, κόκαλα απ’ τα κόκαλά του, νερό απ’ τα νερά του, ψυχές απ’ τα πνεύματα όσων έφυγαν
μα εξακολουθούν να πετούν στον ουράνιο θόλο του…
Τότε ναι,
εμείς είμαστε ο τόπος και ο τόπος είναι εμείς!
Εμείς οι καρποί στα δέντρα του ώσπου να πέσουν κάτω στη γη
κι απ’ τα κουκούτσια να βλαστήσουν νέοι καρποί και να γίνουμε ρίζες.
Είμαστε εμείς γιατί εμείς τον νοιαζόμαστε άδολα σαν τα παιδιά το γονιό τους.
Οι φωνές μας, περνάνε θάλασσες, βουνά κι ουρανούς,
περνάνε εγωισμούς, φιλοδοξίες, μικροσυμφέροντα, πολέμους,
βγαίνουν απ’ την ψυχή τρεμάμενες απ’ το ρίγος
για ν’ ανταμώσουν με τη φωνή του τόπου.
Τη φωνή του τόπου, την κοινή μας φωνή,
που ξεπηδά από τα βάθη των αιώνων, κληρονομήσαμε
και ετούτη χρωστούμε να παραδώσουμε στους επόμενους…
Χωρίς αυτή τη φωνή να κραυγάζει μέσα μας, να χοροπηδάει, να πάλλεται, να λυσσομανά σαν τον άνεμο,
να μας ξεσηκώνει, να μας ανταριάζει, να μας ισιοπορεύει,
δεν υπάρχει παρελθόν για τον τόπο, ούτε για μας,
το παρόν ανοστεύει και το μέλλον γίνεται χάος.
Χωρίς τη φωνή ετούτη δεν υπάρχει γαλήνη, νόημα, σκοπός, ευτυχία, ταξίδι, λιμάνι, ελπίδα. Είμαστε άδειοι…
Δεν υπάρχει ο ίδιος ο τόπος…
κι αλίμονο σ’ όσους δεν την ακούνε.
Χωρίς τη φωνή ετούτη δεν υπάρχουμε ούτε κι εμείς.
Όσοι αισθανόμαστε…
φωτογραφία από Κωνσταντινος Σαρρής
