Του Γιώργου Σανιδά
Η Σοράγια γεννήθηκε το 1932 στο Ισφαχάν της Περσίας, από Πέρση αριστοκράτη πατέρα και Γερμανίδα μητέρα. Ήταν μια γυναίκα απαράμιλλης ομορφιάς, με καθηλωτικά σμαραγδένια μάτια.
Το 1951, μόλις 19 χρονών, παντρεύτηκε τον Σάχη της Περσίας που τότε ήταν 31.
Το παραμύθι το οποίο ζούσε, άρχισε να καταρρέει όταν διαπιστώθηκε ότι η Σοράγια αδυνατούσε να τεκνοποιήσει και να χαρίσει στον Σάχη τον πολυπόθητο διάδοχο για τον θρόνο.
Ο Σάχης, που τη λάτρευε, της πρότεινε να πάρει μια δεύτερη σύζυγο μόνο για τη γέννηση του διαδόχου. Η Σοράγια το αρνήθηκε περήφανα, καθώς δεν δεχόταν να μοιραστεί τον άνδρα που αγαπούσε.
Έτσι το 1958 της έδωσε διαζύγιο κι εκείνη έφυγε πικραμένη για το Παρίσι όπου θέλησε να γίνει ηθοποιός. Οι πάντες όμως έκτοτε την αποκαλούσαν ‘’θλιμμένη Πριγίπισσα’’
Στις αρχές της δεκαετίας του 60 γνώρισε τον Ιταλό σκηνοθέτη Φράνκο Ιντοβίνα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Τα τρία πρόσωπα μιας γυναίκας» (I tre volti), όπου έπαιζε και η ίδια.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους τον Φεβρουάριο του 1965.
Η γνωριμία τους στο πλατό εξελίχθηκε γρήγορα σε έναν θυελλώδη έρωτα που οδήγησε τον σκηνοθέτη να χωρίσει με τη σύζυγό του με την οποία είχε αποκτήσει δυο παιδιά. Για τη Σοράγια, ο Ιντοβίνα ήταν ο άνθρωπος που τη βοήθησε να ξεπεράσει την κατάθλιψη του διαζυγίου με τον Σάχη και να χαμογελάσει ξανά.
Το καλοκαίρι του 1969 η λευκή ξύλινη θαλαμηγός ‘’Μαρίνα’’ τους ταξίδευε ινκόγκνιτο στο Αιγαίο, όπου απολάμβαναν την ηρεμία τους μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Η Σοράγια, καθισμένη ξυπόλητη στο κατάστρωμα, τρελαινόταν με τη μυρουδιά της κακαβιάς που τους ετοίμαζε το πλήρωμα κι έβρισκε τη θαλπωρή που τόσο είχε ανάγκη.
Το ταξίδι τους τελείωνε στη Σκιάθο κι όταν έφτασαν, έκαναν κάτι ασυνήθιστο ως τότε στην θαλάσσια εκδρομή τους. Αποφάσισαν να βγούνε στο λιμάνι κινδυνεύοντας να γίνουν αντιληπτοί από το κόσμο, όπως και συνέβη τελικά.
Γράφει ο ‘’Ταχυδρόμος’’ στις 24/7/1969:
‘’Φορώντας ένα πράσινο παντελόνι, σε στυλ καμπάνα, ζακέτα ανδρική κλειστή ως το λαιμό και μαύρα γυαλιά της μόδας…πιασμένη χέρι, χέρι με τον σκηνοθέτη έκαναν μια βόλτα στη Σκιάθο και μετά κάθισαν στο ουζερί ‘’Σταμάτης’’. Ήπιαν ελληνικότατο ουζάκι με μεζέ σουβλάκια και έως εκείνη τη στιγμή κανείς δεν τους είχε αναγνωρίσει…΄΄
Όμως τελικά, όταν ο σκηνοθέτης σηκώθηκε για να τηλεφωνήσει από το θάλαμο κι εκείνη έμεινε μόνη στο τραπέζι, κάποιος περαστικός την αναγνώρισε και φώναξε τ’ όνομά της. Η είδηση έφτασε σαν αστραπή παντού στη Χώρα και το ζευγάρι έτρεξε ν’ ανέβει στη θαλαμηγό περνώντας ανάμεσα απ’ το πλήθος που έσπευσε για να δει τα θλιμμένα μάτια της Σοράγια.
Κι εκείνη ανταποκρίθηκε το βράδυ στη θέληση του κόσμου. Έχοντας ριγμένο στην πλάτη της ένα πέτσινο λευκό ημίπαλτο, καθώς έκανε ψύχρα, ξαναβγήκε στην προκυμαία με το σύντροφό της και κατευθύνθηκαν στο κλαμπ ‘’Ταλιάγρια’’ ακολουθούμενοι από ανθρώπους που εκδήλωναν το θαυμασμό τους μέσα από πλατιά χαμόγελα. Στο Κέντρο μπήκαν μόνο οι δυο τους, δείπνησαν και χόρεψαν μέχρι αργά τη νύχτα…
Η κρουαζιέρα τους κράτησε περίπου δέκα μέρες κι η ευτυχία τους κάπου πέντε χρόνια.
Στις 4 Μαΐου 1972, η μοίρα χτύπησε ξανά τη «θλιμμένη Πριγκίπισσα»: ο Φράνκο Ιντοβίνα σκοτώθηκε σε μια αεροπορική τραγωδία στη Σικελία, όταν το αεροπλάνο στο οποίο επέβαινε συνετρίβη κοντά στο Παλέρμο.
Μετά από το χαμό του η Σοράγια εγκατέλειψε οριστικά την υποκριτική και βυθίστηκε ξανά στη μελαγχολία που τη συνόδευσε μέχρι το τέλος της ζωής της το 2001.
Ο Σάχης από το 1960 είχε αποκτήσει τον πολυπόθητο διάδοχο αλλά στη συνέχεια ο ίδιος ανατράπηκε από την Ιρανική Επανάσταση το 1979, κι έζησε τους τελευταίους μήνες της ζωής του εξόριστος ώσπου πέθανε στο Κάιρο το 1980…
Μετά τον θάνατο του Σάχη , ο διάδοχος Ρεζά Παχλαβί, κλείνοντας τα 21 του χρόνια, αυτοανακηρύχθηκε συμβολικά «Σάχης στην εξορία», όμως δεν επέστρεψε ποτέ στην πατρίδα του για να ασκήσει εξουσία…
