Του Αντρέα Βασιλιά
Ένα από τα κεντρικά ζητήματα που έχει παρατηρηθεί να συμβαίνει στο
νησί εδώ και πολλά χρόνια και κυρίως από την εποχή που εδραιώθηκε
η τουριστική ανάπτυξη είναι η σταδιακή μείωση σε πενιχρά επίπεδα
διαφόρων παραγωγικών διαδικασιών, όπως η κτηνοτροφία και η
ελαιοπαραγωγή.
Θεωρήθηκε φυσικό επόμενο ότι με την εξάπλωση και εδραίωση του
τουρισμού ως βασικής πλουτοπαραγωγικής πηγής, ο αγροτικός και ο
κτηνοτροφικός τομέας θα έπρεπε να υποβαθμιστούν και να τείνουν
σοβαρά να εξαφανιστούν, ως «βαριά και ανθυγιεινά επαγγέλματα».
Αυτή η μεγάλη μείωση των παραπάνω παραγωγών, οι οποίες
παρεμπιπτόντως ήταν από τις κλασικές στον τόπο, στοίχησε για μεν το
μάζεμα των ελιών και την παραγωγή λαδιού, το κλείσιμο του
Συνεταιρισμού, άρα και του ελαιοτριβείου, για δε την μείωση των
αιγοπροβάτων το κλείσιμο του Σφαγείου. Επομένως όσοι επιμένουν να
ασχολούνται μ’ αυτές τις παραγωγές μεταφέρουν τα γίδια και τις ελιές
στη Σκόπελο, που έχουν και Σφαγείο και ελαιοτριβείο.
Μπορεί η παραπάνω διαπίστωση να αποτελεί μια φυσιολογική εξέλιξη;
Απ’ ότι φαίνεται για ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού που ασχολείται
επαγγελματικά με τον τουρισμό, σε όλη τη χώρα, όντως η μετάβαση
από τον αγροτικό τομέα, αποτέλεσε μια φυσιολογική εξέλιξη.
Αυτή η πρακτική έχει κάποιες σοβαρές συνέπειες και πρώτα απ’ όλα την
αύξηση της ακρίβειας στο νησί, αφού αγοράζουμε πια εκείνα που
παρήγαμε. Βέβαια κάτι τέτοιο «εξισορροπείται» από τα εύκολα κέρδη
που προσφέρει η ενασχόληση με τον τουρισμό.
Αυτή η πρακτική βέβαια δεν παύει να ανεβάζει το πληθωριστικό
πρόσημο και επίσης να δημιουργεί την εικόνα ειδικά στις νέες γενιές ότι
η καλλιέργεια της γης, η ανάπτυξη της τοπικής οικονομίας μέσα από την
παραγωγική διαδικασία, όπως και μια σταθερή εργασία για όλο το έτος,
είναι πολύ «μπανάλ» ζητήματα.
Από την άλλη είναι τελείως διαφορετικό για έναν νέο άνθρωπο η
μάθηση μιας τέχνης ή μιας επιστήμης, την οποία θα πάει να ασκήσει
στον τόπο του. Έτσι αποκτά και ουσιαστικό νόημα και το σχολείο. Και
φυσικά αποκτά νόημα ο κόπος. Και μαζί με τον κόπο και σεβασμός στο
δάσκαλο. Και μετά ο σεβασμός στον άλλον και φυσικά στον τόπο.
Θα μείνω κυρίως στον τόπο, τον οποίον ακόμα κι αν κάποιος δεν
καλλιεργεί, μπορεί μάθει να σέβεται και ν’ αγαπά, γνωρίζοντας την
ιστορία του και τον πολιτισμό του στο σχολείο που σέβεται. Έτσι θα
μπορεί να τον προστατεύει από κάθε είδους ασχήμιες που πασάρονται
ως αναπτυξιακά επιτεύγματα από διάφορους τυχάρπαστους.
