Στο νησί των συνεντεύξεων, των «βιώσιμων μοντέλων», των διεθνών συνεργασιών, των εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ για προβολή, των μεγάλων σχεδίων και των πανηγυρικών ανακοινώσεων.
Και στο νησί της πραγματικότητας.
Εκεί όπου αυτές τις ημέρες οι κάτοικοι βλέπουν δρόμους να καταρρέουν, καταπτώσεις, πλημμυρικά προβλήματα και υποδομές να δοκιμάζονται από την πρώτη σοβαρή κακοκαιρία.
Γιατί είναι εύκολο να μιλάς για «ανθεκτικότητα απέναντι στην κλιματική κρίση» μέσα από μια συνέντευξη. Το δύσκολο είναι να την αποδεικνύεις όταν βρέχει.
Είναι επίσης εύκολο να μιλάς για «ποιότητα ζωής των κατοίκων». Το δύσκολο είναι να τους απαντάς όταν έχουν μπροστά τους προβλήματα καθημερινότητας και περιμένουν λύσεις.
Και κάπου εδώ υπάρχει μια απλή ερώτηση:
Αν η Σκιάθος έχει όλα αυτά τα σχέδια, τις στρατηγικές, τις συνεργασίες, τα χρηματοδοτικά εργαλεία και την «ανθεκτικότητα» που περιγράφει ο δήμαρχος, γιατί κάθε φορά που έρχεται η πραγματικότητα πρέπει να μας θυμίζει πόσο μεγάλη είναι η απόσταση ανάμεσα στα λόγια και στα έργα;
Η Σκιάθος δεν χρειάζεται άλλες ωραίες λέξεις.
Χρειάζεται δρόμους που να αντέχουν, υποδομές που να λειτουργούν και μια Δημοτική Αρχή που να είναι παρούσα όταν πραγματικά τη χρειάζονται οι κάτοικοι.
Γιατί η βιωσιμότητα δεν μετριέται στις συνεντεύξεις.
Μετριέται στην πρώτη δυνατή βροχή.






