Του Αποστόλη Πασχάλη
Παίρνουμε ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και τι κάνουμε; Τις ξαναδίνουμε πίσω γιατί τελικά καταλήγουν σε ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες, σε τρακτέρ και μηχανήματα που κοστίζουν όσο ένα διαμέρισμα.
Ο αγρότης χρεώνεται για 15 και 20 χρόνια για να αγοράσει 1 νέο τρακτέρ και η Ελλάδα μένει απλώς… πελάτης.
Αυτό που κάνουμε θυμίζει άνθρωπο που:
χάνει τα λεφτά του στο καζίνο,
δανείζεται από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη,
και μπαίνει μέσα να τα ξαναπαίξει στο ίδιο τραπέζι.
Και μετά μαλώνουμε αν το ρευμα θα έχει 8 ή 9 cents…… στη χώρα του Ήλιου.
Μια χώρα 10 εκατομμυρίων, με αγροτική παράδοση, δεν θα έπρεπε να έχει ήδη τη δική της παραγωγή στην Ελλάδα για κατασκευή οχημάτων:
• μικρών επαγγελματικών,
• αγροτικών pickup,
• τρακτέρ και γεωργικών μηχανημάτων,
* Απορριματοφόρων, ασθενοφόρων,
* Οχημάτων μεταφοράς Στρατιωτών.
Όχι πολυτέλειες.
Μηχανήματα για δουλειά.
Αν μπορούμε να κατασκευάζουμε σκάφη που ταξιδεύουν στο Αιγαίο και εξάγονται,
είναι λογικό να μπορούμε να κατασκευάσουμε και:
• ένα μικρό απορριμματοφόρο,
• ένα απλό φορτηγό,
• ένα ελαφρύ τζιπάκι,
• ένα βασικό τρακτέρ.
Το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό.
