Ο αθόρυβος ψαράς των υγροτόπων του νησιού
Αν έχεις περπατήσει νωρίς το πρωί γύρω από τις λιμνοθάλασσες ή τα ήρεμα νερά της Σκιάθου, ίσως έχεις παρατηρήσει μια ψηλή, γκρι φιγούρα να στέκεται ακίνητη σαν άγαλμα στην άκρη του νερού. Για λίγα δευτερόλεπτα νομίζεις πως είναι κλαδί ή βράχος — μέχρι που ξαφνικά κινείται αστραπιαία.
Είναι ο σταχτοτσικνιάς (Ardea cinerea), ένα από τα πιο επιβλητικά και κομψά υδρόβια πουλιά της ελληνικής φύσης.
Πώς θα τον αναγνωρίσουμε
Ο σταχτοτσικνιάς είναι μεγάλος ερωδιός με:
• ύψος που φτάνει το 1 μέτρο
• άνοιγμα φτερών έως 1,8 μ.
• γκρι-σταχτί σώμα και λευκό λαιμό
• μαύρη λωρίδα στο κεφάλι που σχηματίζει χαρακτηριστικό «λοφίο»
• μακριά πόδια και μυτερό, κιτρινωπό ράμφος
Στην πτήση ξεχωρίζει εύκολα, γιατί πετά με διπλωμένο λαιμό σε σχήμα S, σε αντίθεση με τους πελαργούς που τον κρατούν τεντωμένο.
Συμπεριφορά και διατροφή
Είναι υπομονετικός κυνηγός.
Μπορεί να στέκεται ακίνητος για πολλή ώρα και, μόλις εντοπίσει λεία, χτυπάει το νερό με ταχύτητα-αστραπή.
Τρέφεται με:
• ψάρια
• βατράχια
• καβούρια
• έντομα
• μικρά ερπετά
Ουσιαστικά, είναι ο «ψαράς» των υγροτόπων.
Οι παρουσίες του στη Σκιάθο
Παρότι πολλοί τον συνδέουν με μεγάλες λίμνες ή δέλτα ποταμών, ο σταχτοτσικνιάς εμφανίζεται τακτικά και στη Σκιάθο, αξιοποιώντας τα ήσυχα, ρηχά νερά του νησιού.
Θεάσεις καταγράφονται συχνά:
• στις Λιμνοθάλασσες Αγίου Γεωργίου και Κουκουναριών
• σε μικρούς υγροτόπους και ρέματα μετά από βροχές
• σε ήρεμους όρμους και στο λιμάνι νωρίς το πρωί
• σε αμμώδεις ακτές όπου ψαρεύει στα ρηχά
Τον χειμώνα και την άνοιξη οι εμφανίσεις είναι πιο συχνές, ενώ κάποιες χρονιές παραμένει και ως μόνιμος κάτοικος, όχι μόνο περαστικός μετανάστης.
Ιδιαίτερα μετά από κακοκαιρία ή όταν η θάλασσα είναι ήρεμη, μπορεί κανείς να τον δει να τρέφεται κοντά στην ακτογραμμή.
Ένα κομμάτι της άγριας ζωής του νησιού
Η παρουσία του σταχτοτσικνιά αποτελεί καλό δείκτη υγείας των υγροτόπων της Σκιάθου. Δείχνει ότι τα οικοσυστήματα του νησιού — μικρά έλη, ρέματα και λιμνοθάλασσες — συνεχίζουν να προσφέρουν τροφή και καταφύγιο σε σημαντικά είδη.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο όμορφη στιγμή:
να περπατάς ήσυχα στο ξημέρωμα, να ακούς μόνο το νερό και τα πουλιά, και ξαφνικά να τον βλέπεις να σηκώνεται αργά στον αέρα, με τα τεράστια φτερά του να σκίζουν τη σιωπή.
Για το SkiathosVoice
Παναγιώτης Τούρλας
