Του Γιώργου Σανιδά
Τι ψώρα κόλλησε τους νεαρούς εθελοντές ψαλτάδες του χωριού εκείνο το Πάσχα του 189…, κανένας δεν ξέρει. Το σίγουρο είναι πως έψαλλαν όλη τη Μ. Εβδομάδα στη λάμπουσα Μητρόπολη κι άφησαν ορφανά τα ψαλτήρια της Παναγιάς Λιμνιάς στην πάνω ενορία αναγκάζοντας τους οι δύο ιερείς να κάνουν και τους ψάλτες!
-Δεν μας βλέπω να βγάζουμε απόψε την Ανάσταση, είπε με βραχνή φωνή ο ένας εξ’ αυτών μετά την περιφορά του Επιταφίου το ξημέρωμα του Μ. Σαββάτου, καθώς κάθισε ξέπνοος στην ψάθινη καρέκλα μαζεύοντας το ράσο του κι ο άλλος απέναντί του συγκατένευσε με την κίνηση του κεφαλιού αφού δεν μπορούσε ν’ αρθρώσει ούτε λέξη.
Πολλά τα τροπάρια του Πάσχα, ατέλειωτες οι Αγρυπνιές, τι να σου κάνουν και οι γηραιοί παπάδες, έκλεισε σχεδόν η φωνή τους. Ο Επίτροπος της εκκλησίας που τους σέρβιρε τον πικρό καφέ στο πέτρινο τραπεζάκι πίσω στην αυλίτσα, τους άκουσε σκεπτικός και δάγκασε τα χείλη: “Έχει γούστο να μην αναστήσουμε φέτος…’’.
Τότε, καθώς ήταν ανοιχτόμυαλος, του ήρθε εξ ουρανού μια φαεινή ιδέα κι έστειλε αμέσως να καλέσουν τους νεαρούς ψαλτάδες του χωριού για μια αγγαρεία που ήθελε τάχα να κάνουν στο ναό κι εκείνοι έσπευσαν.
-Να μωρέ παιδιά, θέλω να δώσετε ένα χεράκι τώρα να βγάλουμε το φράκτη απ’ το γυναικωνίτη μέρα αγάπης που είναι…, τους είπε χωρίς να τους ζητήσει να πάρουν θέση το βράδυ στο ψαλτήρι της Παναγίας, γιατί, αν τους το ζητούσε, μπορεί να παρεξηγιόταν οι παπάδες της Μητρόπολης και να’ ρχονταν σε κόντρα με τους δικούς του.
Ο ‘’ἐπίτροπος, λοιπόν, τῆς ἐπάνω ἐνορίας, ἄνθρωπος προοδευτικός, βλέπων ὅτι ὅλοι οἱ ἐθελονταὶ ψάλται, νεανίαι εἰκοσαετεῖς, ἐφοίτων κατὰ προτίμησιν εἰς τὴν κάτω ἐκκλησίαν, εἰς δὲ τὴν ἐπάνω ἠναγκάζοντο νὰ ψάλλωσιν οἱ ἱερεῖς, τί ἐσοφίσθη; Πιάνει καὶ ἀποσπᾷ ἀπὸ τὸν γυναικωνίτην τὰ καφάσια, τὰ δικτυωτά, δι᾽ ὧν ἐφράττοντο τέως αἱ γυναικεῖαι μορφαὶ ἀπὸ τῆς ὄψεως τῶν ἀνδρῶν, καὶ ἀφήνει τὸν γυναικωνίτην ἄφρακτον. Τότε διὰ μιᾶς ὅλοι οἱ εὐλαβεῖς καὶ μουσόληπτοι νεανίσκοι ἀφῆκαν τὴν κάτω ἐκκλησίαν ἔρημον ψαλτῶν κ᾽ ἔτρεξαν ὅλοι εἰς τὴν ἐπάνω….‘’
*μια ιστορία που επινοήθηκε απ’ την τελευταία παράγραφο με τα λόγια του Παπαδιαμάντη στο διήγημα ‘’ΠΑΙΔΙΚΗ ΠΑΣΧΑΛΙΑ’’.
φωτογραφία Eftychia Vlachonatsou
