8 Φεβρουαρίου 1981, το τραύμα που έγινε κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου
Υπάρχουν μέρες που ο αθλητισμός σταματά να είναι παιχνίδι. Που η χαρά παγώνει απότομα και η γιορτή μετατρέπεται σε σιωπή.
Μια τέτοια μέρα ήταν η 8η Φεβρουαρίου 1981, στο Στάδιο Καραϊσκάκη.
Ο αγώνας ανάμεσα στον Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. και την ΑΕΚ είχε τελειώσει με θρίαμβο. Το σκορ, βαρύ και πανηγυρικό. Οι εξέδρες έβραζαν από ενθουσιασμό.
Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι λίγα λεπτά μετά, η χαρά θα έδινε τη θέση της στην πιο μεγάλη τραγωδία που γνώρισε ποτέ ελληνικό γήπεδο.
Το χρονικό
Με το τελευταίο σφύριγμα, χιλιάδες φίλαθλοι της Θύρας 7 κινήθηκαν προς την έξοδο.
Τα σκαλιά γέμισαν ασφυκτικά. Μια πόρτα δεν άνοιξε όπως έπρεπε. Η ροή του κόσμου δεν σταμάτησε.
Μερικοί γλίστρησαν.
Άλλοι έπεσαν πάνω τους.
Το πλήθος από πίσω πίεζε χωρίς να βλέπει.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ο πανηγυρισμός έγινε κραυγή.
Η λέξη «ποδοπάτημα» δεν αρκεί για να περιγράψει το χάος που ακολούθησε.
Ο απολογισμός
21 άνθρωποι δεν γύρισαν ποτέ σπίτι.
Οι περισσότεροι ήταν παιδιά και νεαροί φίλαθλοι.
Δεκάδες ακόμη τραυματίστηκαν.
Εκείνο το απόγευμα, ο χρόνος σταμάτησε.
Και το ποδόσφαιρο έχασε την αθωότητά του.
Η μνήμη
Από τότε, η Θύρα 7 δεν είναι απλώς μια εξέδρα.
Είναι σύμβολο.
Έξω από το γήπεδο στέκει το μνημείο με τα ονόματα των 21 θυμάτων. Κασκόλ, λουλούδια, κεριά. Κάθε χρόνο, την ίδια ημερομηνία, άνθρωποι όλων των ηλικιών στέκονται σιωπηλοί.
Όχι για να θυμηθούν ένα αποτέλεσμα.
Αλλά για να θυμηθούν πρόσωπα.
Το σύνθημα που ακούγεται ξανά και ξανά συνοψίζει τα πάντα:
«Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε».
Η τραγωδία έγινε αφορμή για αλλαγές:
- αυστηρότερα μέτρα ασφαλείας στα γήπεδα
- καλύτερος έλεγχος εξόδων
- νέοι κανονισμοί για τη ροή των φιλάθλων
Ήταν ένα σκληρό μάθημα, πληρωμένο με ζωές.
Η Θύρα 7 δεν ανήκει μόνο στον Ολυμπιακό.
Ανήκει στη συλλογική μνήμη όλων μας.
Γιατί πάνω από τα χρώματα και τις φανέλες, υπάρχει κάτι πιο δυνατό:ο σεβασμός στη ζωή.
Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν ένα λουλούδι ή ψιθυρίζουν ένα «δεν σας ξεχνάμε»,
η μνήμη θα μένει ζωντανή.
