Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 1991.
Ένας από τους πιο σκληρούς χειμώνες της δεκαετίας έχει σκεπάσει τη Θεσσαλία με χιόνι που σε πολλά σημεία ξεπερνά το ένα μέτρο.
Ένα μεταγωγικό Lockheed C-130 Hercules της Πολεμική Αεροπορία απογειώνεται από την Ελευσίνα με προορισμό τη Νέα Αγχίαλος.
Είκοσι λεπτά αργότερα, το ίχνος του χάνεται από τα ραντάρ.
Καμία προειδοποίηση.
Καμία αναφορά βλάβης.
Σιωπή.
Η τελευταία επικοινωνία γίνεται στις 12:55, ενώ το αεροσκάφος είχε ξεκινήσει διαδικασία προσγείωσης με όργανα, λόγω χαμηλής νέφωσης και κακοκαιρίας.
Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά ένας αγώνας δρόμου.
Η τεράστια επιχείρηση έρευνας
Ο ουρανός και η γη κινητοποιούνται ταυτόχρονα.
Μαχητικά, μεταγωγικά, πυροσβεστικά, ελικόπτερα, ειδικές δυνάμεις, διασώστες και εθελοντές ορειβάτες «χτενίζουν» την περιοχή.
Ανάμεσά τους κι εσείς.
Ελικόπτερα Σινούκ μεταφέρουν ομάδες σε κορυφογραμμές.
Πεζοπόρα τμήματα μπαίνουν σε χαράδρες.
Ομάδες με ορειβατικά σκι διασχίζουν πλαγιές γεμάτες φρέσκο, βαθύ χιόνι.
Οι χειμώνες τότε δεν συγχωρούσαν λάθη.
Το κρύο διαπεραστικό.
Η ορατότητα ελάχιστη.
Οι επικοινωνίες δύσκολες.
Κι όμως, κανείς δεν έκανε πίσω.
Ο εντοπισμός
Τρεις ημέρες μετά, το πρωί της Παρασκευής 8 Φεβρουαρίου, ελικόπτερο της Αεροπορίας εντοπίζει συντρίμμια στην κορυφή Τσατάλι, στο όρος Όθρυς, στα 1.520 μέτρα.
Το αεροσκάφος είχε συντριβεί περίπου 60 χιλιόμετρα μακριά από την προβλεπόμενη πορεία του, με απόκλιση 63 μοιρών.
Κανείς από τους 63 επιβαίνοντες δεν είχε επιζήσει.
Η αποστολή αλλάζει χαρακτήρα.
Από έρευνα… σε περισυλλογή.
Η προσέγγιση στο σημείο
Τα ελικόπτερα δεν μπορούσαν να προσγειωθούν.
Έκαναν χαμηλή αιώρηση.
Ρίχνατε πρώτα τον εξοπλισμό.
Και μετά πηδούσατε στο αφράτο χιόνι, βυθιζόμενοι μέχρι τα γόνατα.
Οι ασύρματοι VHF σχεδόν άχρηστοι.
Με τη βοήθεια ερασιτεχνών ραδιοερασιτεχνών και του αναμεταδότη Πηλίου καταφέρνατε να κρατήσετε επαφή.
Με τα σκι «πιστάρατε» το χιόνι, δημιουργώντας πρόχειρα ελικοδρόμια για να μπορέσουν τα ελικόπτερα να φέρουν προσωπικό και εξοπλισμό.
Μια αυτοσχέδια αερογέφυρα γεννήθηκε μέσα στο πουθενά.
Η ανάσυρση των σορών γινόταν πολλές φορές με τα ίδια τα σκι, σαν έλκηθρα.
Σιωπηλή δουλειά.
Βαριά.
Ανθρώπινη.
Μέχρι το σούρουπο είχε ολοκληρωθεί το μεγαλύτερο μέρος της αποστολής.
Κληρονομιά μνήμης
Ήταν μια από τις μεγαλύτερες διακλαδικές επιχειρήσεις της εποχής.
Στρατός, Αεροπορία, εθελοντές, διασώστες — όλοι μαζί.
Μέσα από τις δυσκολίες γεννήθηκε εμπειρία.
Μέσα από τον πόνο, συνεργασία.
Και για όσους βρέθηκαν εκεί, δεν ήταν απλώς μια αποστολή.
Ήταν ένα κομμάτι ζωής.
Μια δοκιμασία χαρακτήρα.
Μια μέρα που δεν ξεχνιέται ποτέ.
Φωτό από ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΔΙΑΣΩΣΗΣ
