Την τελευταία της πνοή της άφησε η Μαίρη Λίντα σε ηλικία 90 ετών, όπως έγινε γνωστό το πρωί της Τετάρτης (22.7.26). Η θρυλική φωνή του ελληνικού τραγουδιού σίγησε για πάντα βυθίζοντας στη θλίψη την οικογένειά της, τον καλλιτεχνικό κόσμο και όσους την αγάπησαν μέσα από τα τραγούδια της.
Η Μαίρη Λίντα υπήρξε πάντα μια διακριτική και ευγενική παρουσία που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της στο ελληνικό τραγούδι, ενώ χάρισε τη φωνή της σε κάποιες από τις σημαντικότερες επιτυχίες του ελληνικού τραγουδιού. Η πολύχρονη συνεργασία της με τον Μανώλη Χιώτη άφησε πίσω διαχρονικές επιτυχίες.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η ίδια είχε παντρευτεί δυο φορές και είχε αποκτήσει μια κόρη. Η αγαπημένη λαϊκή τραγουδίστρια πέθανε σήμερα τα ξημερώματα (22.7.26) στο Γηροκομείο Αθηνών όπου διέμενε τα τελευταία χρόνια.
Το πραγματικό όνομά της ήταν Μαρία Δημητροπούλου. Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας στις 9 Νοεμβρίου 1935 και έμελλε να γίνει μία από τις ερμηνεύτριες του λαϊκού τραγουδιού που θα άλλαζε για πάντα το ελληνικό τραγούδι.
Ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία σε μικρή ηλικία, συμμετέχοντας στα «Ταλέντα» του Ορέστη Λάσκου, ενώ στη συνέχεια εμφανίστηκε σε βαριετέ και καμπαρέ της εποχής. Η γνωριμία της με τον σπουδαίο δεξιοτέχνη του μπουζουκιού Μανώλη Χιώτη αποτέλεσε σταθμό στην καριέρα της, καθώς δημιούργησαν ένα από τα πιο δημοφιλή μουσικά ντουέτα της δεκαετίας του 1960. Οι δυο τους υπήρξαν και σύζυγοι για περίπου μία δεκαετία, ενώ εμφανίστηκαν μαζί και σε αρκετές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.
Αργότερα παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Θεοχάρη, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη. Σε συνεντεύξεις της είχε αποκαλύψει ότι ο δεύτερος γάμος της ήταν ιδιαίτερα δύσκολος, κάνοντας λόγο για κακοποιητική συμπεριφορά και ξυλοδαρμούς. Όπως είχε δηλώσει το 2012, αποφάσισε να αποχωρήσει από τη σχέση, έχοντας ως μοναδικό της στήριγμα τη φωνή και τη δουλειά της.
«Ο δεύτερος σύζυγός μου ήταν σκληρός μαζί μου. Έχω ζήσει την κακοποίηση. Ποτέ δεν θα άφηνα έναν άντρα με τον οποίο είχα κάνει παιδί. Δεν θα έφευγα, αφήνοντας το παιδί μου χωρίς πατέρα. Όμως, δεν άντεχα άλλο την πολύ κακή συμπεριφορά και το ξύλο. Έφυγα. Είχα τη δύναμη, όμως, γιατί είχα ένα χρυσό βραχιόλι στο χέρι μου, τη φωνή μου» έχει πει σε μια από τις συνεντεύξεις της το 2012.
Το 1961 κατέκτησε το Α’ Βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Απαγωγή», ενώ η πρώτη της δισκογραφική εμφάνιση πραγματοποιήθηκε με το τραγούδι «Πικρό ποτήρι» του Κώστα Καπλάνη.
Το 1964, κατά τη διάρκεια περιοδείας στις Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με τον Μανώλη Χιώτη, τραγούδησε στον Λευκό Οίκο προς τιμήν του Αμερικανού προέδρου Λίντον Τζόνσον. Ανάμεσα στους θαυμαστές του διάσημου ζευγαριού συγκαταλέγονταν ο ηθοποιός Άντονι Πέρκινς και η κορυφαία σοπράνο Μαρία Κάλλας που όποτε βρίσκονταν στην Ελλάδα δεν έχαναν την ευκαιρία να τους διασκεδάσουν στο νυχτερινό κέντρο που εμφανίζονταν.
Με τη χαρακτηριστική φωνή και το ερμηνευτικό της ύφος επηρέασε πολλές νεότερες τραγουδίστριες, όπως η Γλυκερία, η Χαρούλα Αλεξίου, η Άννα Βίσση, η Κωνσταντίνα και η Δήμητρα Γαλάνη, με αρκετές από τις οποίες συνεργάστηκε και επί σκηνής.
Οι τελευταίες της εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα πραγματοποιήθηκαν τη σεζόν 1995-1996 με τη Χαρούλα Αλεξίου στη «Νεφέλη», τη σεζόν 2002-2003 με τη Γλυκερία στο «Χάραμα» και τη σεζόν 2011-2012 με την Άννα Βίσση στο «Rex».
Στη μακρόχρονη δισκογραφική της πορεία συνεργάστηκε, εκτός από τον Μανώλη Χιώτη, με κορυφαίους Έλληνες συνθέτες, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μάνος Χατζιδάκις.
Ανάμεσα στις μεγαλύτερες επιτυχίες της ξεχώρισαν τα τραγούδια «Απαγωγή», «Πικρό ποτήρι», «Μυρτιά», «Μαργαρίτα Μαργαρώ», «Το τελευταίο ποτηράκι», «Ηλιοβασιλέματα», «Περασμένες μου αγάπες», «Αθήνα κόρη τ’ ουρανού», «Ροδόσταμο», «Ροδιά», «Ένας αλήτης πέθανε», «Κόκκινα χείλια», «Θα σε περιμένω», «Θέλω απόψε να γλεντήσω», «Της ευτυχίας τα σκαλιά» και δεκάδες ακόμη τραγούδια που άφησαν το αποτύπωμά τους στο ελληνικό λαϊκό ρεπερτόριο
