Μέρος Γ’: Πώς, πότε και γιατί επιχωματώθηκε ο δρόμος
Ο χρηματιστής Φιλοκλής Γεωργιάδης (1845-1936), γιος του Γεωργίου Ιωάννου που ήρθε στο νησί από τη Βάβδο της Χαλκιδικής κι ”εδάνειζεν εις τους χωρικούς «το διάφορο κεφάλι»΄΄ όπως λέει ο κυρ-Αλέξανδρος, διετέλεσε Δήμαρχος Σκιάθου δύο φορές (1899-1903 και 1907-1914) και πρόεδρος της Κοινότητας (1929-1932).
Διέθεσε αρκετά χρήματα από την περιουσία του για έργα κοινής ωφελείας γι’ αυτό και ανακηρύχτηκε μέγας ευεργέτης της Σκιάθου.
Μεταξύ των δωρεών που υποσχέθηκε και μάλιστα γραπτώς το 1927, ήταν και το μπάζωμα του Ποτοκιού επειδή ο χείμαρρος μέσα στην πόλη, είχε μετατραπεί σ’ έναν ανθυγιεινό και δύσοσμο ανοικτό υπόνομο. Πλην όμως το έργο δεν έγινε μέχρι το θάνατό του στον Μεσοπόλεμο.
Ο μετέπειτα Δήμαρχος Ευθύμιος Ευθυμιάδης, στράφηκε τότε κατά των κληρονόμων του Φιλοκλή για να αναλάβουν την χρηματοδότηση του κρίσιμου για την εξέλιξη της Σκιάθου, έργου.
Τελικά, μετά από μακροχρόνιους δικαστικούς αγώνες, οι κληρονόμοι του πρώην δημάρχου υποχρεώθηκαν να καταβάλουν το ποσό των 200000 δραχμών και, μαζί με τους πόρους του δήμου, να επικαλυφθεί σταδιακά, από το 1954 ως το 1960, ο χείμαρρος καθώς προστέθηκε η ανάγκη να υπάρξει έναν αμαξωτός δρόμος που να συνδέει το λιμάνι με την ενδοχώρα γιατί ως τότε δεν είχε ανοιχτεί ο παραλιακός.
Έτσι σιγά- σιγά η οδός Παπαδιαμάντη πήρε τη σημερινή μορφή του που χρήζει άμεσα βελτίωσης…
φωτογραφίες από το λεύκωμα ”ΦΩΤΟΜΝΗΜΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ” των Συνταξιούχων ναυτικών Σκιάθου
