Μέρος Δ’: H oδός μετά το 1970…
Απ’ την ώρα που έγινε δρόμος η Παπαδιαμάντη, εξελίχθηκε αμέσως στον κεντρικότερο δρόμο του νησιού κι απ’ τη δεκαετία του 70, που άρχισαν να πληθαίνουν οι επισκέπτες του, στον πιο πολυσύχναστο αν και λειτουργούσε και για τα τροχοφόρα!
Τότε στήθηκαν κατά το μήκος του μια σειρά από μαγαζιά που έγραψαν τη δική τους ιστορία μέχρι που έδωσαν τη θέση τους σε άλλα. Αναφέρω, χαρακτηριστικά και των αναγκών της εποχής, τη γκαλερί Σιραινώ του Τάκη Δεημέζη, την ταβέρνα Κουρελού των αδελφών Τζούμα, τα εντυπωσιακά χρυσοχοΐα, το περίφημο ρεστοράν- μπαρ Bonaparte, το κέντρο διασκέδασης η Ταλιάγρια, το νάιτ κλαμπ Σκορπιός του Ζαγοριανού, το μπαρ Άλμπατρος κα, όπως και τον ΟΤΕ με τους θαλάμους τηλεφώνων αλλά και τους τσιμεντόλιθους για εξωτερικό ντεκόρ.
Μα το κακό της δυσοσμίας από την αποστράγγιση υγρών αποβλήτων από τα σπίτια, δεν λύθηκε ούτε με την κατασκευή του αποχετευτικού δικτύου πριν από 35 περίπου χρόνια.
Παρ’ όλα αυτά, ο δρόμος, λόγω της άριστης θέσης του απέναντι στην προβλήτα, παραμένει ο εμπορικότερος του νησιού κι από μονόδρομος καθόδου των αυτοκινήτων, εδώ και χρόνια πεζοδρομήθηκε. Πλακοστρώθηκε μάλιστα δυο φορές αλλά κακήν κακώς, για να καταλήξει στον πιο πολύβουο πεζόδρομο (μόνο) του καλοκαιριού με πάσης φύσεως εισαγόμενα εμπορεύματα και μπαράκια και σουβλατζίδικα.
Εξελίχθηκε τελικά σ’ έναν απρόσωπο δρόμο με κάθε λογής μαγαζιά σε κτίσματα ό,τι να’ ναι κι άσχετα με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της Σκιάθου και με τη δυσοσμία να επιμένει τα καλοκαίρια, δυστυχώς, ακόμα.
Το χειμώνα η όψη του αλλάζει και είναι μάλλον θλιβερή με τα ρολά των μαγαζιών κατεβασμένα και τη διέλευση πάσης φύσεως τροχοφόρων.
Ωστόσο, σε κάθε εποχή του χρόνου και διαχρονικά, παραμένει η κεντρική οδός της Σκιάθου και συνδέεται με τη ζωή και τις μνήμες κατοίκων και επισκεπτών.
