Του Γιώργου Σανιδά
Αυτές τις μέρες βλέπω την Ύδρα με τα γαΪδουράκια και σκέφτομαι τη Σκιάθο με τα μηχανάκια. Τον πανζουρλισμό και τον παραλογισμό που επικρατεί γενικά στο νησί μας. Θέλουμε τώρα να σταματήσουμε το καλοκαίρι τα γιαπιά λες και κατά τα λοιπά εμείς κι οι επισκέπτες μας, ακούμε μόνο κελαηδίσματα πουλιών.
Μας ενδιφέρει ν’ αυξήσουμε την ποσότητα των τουριστών κι όχι το προϊόν που τελικά πουλάμε. Εθελοτυφλούμε μπροστά σην επιβάρυνση που επιφέρουν οι αμέτρητες ”επενδύσεις” σε όλα τα υποσυστήματα του νησιού, μπροστά στην επιβάρυνση τελικά στη δική μας ζωή, χειμώνα- καλοκαίρι.
Βλέπω το αυθεντικό σκοπελίτικο καρναβάλι κι αναρωτιέμαι για το δικό μας. Εκείνο που κάποτε εξέφραζε μέρος της λαϊκής μας παράδοσης, μιας παράδοσης που αφήσαμε να χαθεί ενώ πάνω της θα έπρεπε να χτίζεται κι αυτός ακόμα ο ”προορισμός Σκιάθος”…
