Αρθρο -Ανδρέας Βασιλιάς
SkiathosVoice.gr
Το τέλος της καλοκαιρινής τουριστικής περιόδου στην Ελλάδα πλησιάζει,
συμπεράσματα; Νομίζω ότι τελικά μόνον ένα συμπέρασμα ενδιαφέρει και είναι:
τελικά πόσα βγάλαμε φέτος;
Όταν μεταπολεμικά ξεκίνησε η μεγάλη βιομηχανική επανάσταση στην Ευρώπη,
δυτική και ανατολική, κανείς δεν ενδιαφερόταν για κάτι άλλο παρά κυρίως για την
άνοδο της παραγωγής και του οικονομικού επιπέδου των εργαζομένων. Τότε δύση
και ανατολή ανταγωνιζόντουσαν ποια θα παράγει περισσότερα και θα παρέχει τα
καλύτερα στους πολίτες της. Πάνω σ εκείνη τη βάση, να παράγουμε όσο το δυνατόν
περισσότερο κανείς δεν ασχολήθηκε ούτε με τις επιπτώσεις στο περιβάλλον, ούτε
φυσικά για αυτό που λέμε δημοκρατικές διαδικασίες.
Μ’ αυτά και μ’ εκείνα έφτασε κάποια στιγμή που το πράγμα ήρθε και μπούκωσε,
αφού εν τω μεταξύ καταστράφηκαν ολόκληρα δάση προκαλώντας π.χ. στη Γερμανία
την όξινη βροχή, αλλά και ολόκληρες περιοχές βυθίστηκαν στα πυρηνικά απόβλητα
και μολύνθηκαν από τη διαρροή των πυρηνικών σκουπιδιών.
Τότε το βασικό επιχείρημα που δικαιολογούσε όλα τα παραπάνω και προεκτεινόταν
από την άκρα δεξιά έως την άκρα αριστερά ήταν: να υπάρχουν δουλειές για όλους.
Έτσι πάνω σ΄ εκείνη τη βάση άρχισε η καταστροφή του πλανήτη φτάνοντας σήμερα
στο σημείο να πνίγονται χιλιάδες άνθρωποι στο Νεπάλ γιατί λειώνουν οι Παγετώνες
στα Ιμαλάια.
Το παραπάνω λαϊκίστικο επιχείρημα, εκτός του ότι είναι ουσιωδώς αντιπαραγωγικό
είναι και βαθιά αντιδημοκρατικό για τον μοναδικό λόγο ότι στο όνομα τάχα μου του
επιχειρήματος να βοηθάμε την «εργατιά» και την «φτωχολογιά», εκτός του ότι
καταστρέφουμε μόνιμα το οικοσύστημα, δημιουργούμε χωρίς λόγο μια νέα κάστα
ανθρώπων οι οποίοι μεγαλώνουν θεωρώντας ότι τα λεφτά «φυτρώνουν στα
δέντρα». Πρόκειται για μια νέα και κυρίως μια αντιπαραγωγική τάξη η οποία
έρχεται σε άμεση σύγκρουση με τις κλασικές παραγωγικές τάξεις και επιπλέον
επιδιώκει με κάθε τρόπο να κυριαρχήσει ως άποψη στα πάντα χωρίς να λαμβάνει
υπ’ όψη τίποτα σχετικό με την προστασία του περιβάλλοντος, την αισθητική, π.χ.
μουσική ευαισθησία αλλά και τις δημοκρατικές διαδικασίες.
Αυτό το επιχείρημα της δήθεν «εργασίας για όλους», επικαλούνται σήμερα στα
τουριστικά μέρη εκείνοι οι οποίοι εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα, κυρίως
και πρωτίστως βαθιά αντιπαραγωγικά και ουσιωδώς αντιδημοκρατικά.
Πρόκειται για τις πολιτικές δυνάμεις οι οποίες πριμοδοτούν το τουριστικό μοντέλο
της αρπαχτής και της καταστροφής και οι οποίοι είναι σε άμεση αντιπαλότητα με το
μοντέλο: ο τουρισμός ως παραγωγικό και πολιτισμικό αγαθό.
Πρόκειται για συγκεκριμένου τύπου πολιτικές δυνάμεις οι οποίες χρόνια τώρα
απομυζούν τον νησιώτικο πλούτο χτίζοντας ανεξέλεγκτα αυθαίρετα χωριά,
καταστρέφοντας ολόκληρες δασικές περιοχές, μπαζώνουν τις θάλασσες, αφήνουν
ανεξέλεγκτους τους σκουπιδότοπους, αδιαφορούν για την ποιότητα των νερών και
φτιάχνουν διαρκώς νέες παράνομες αποχετεύσεις και πηγάδια, εγκαταλείπουν τα
κτήματα τους για να γίνουν ρεντρούμιδες, κλπ, κλπ. Τα παιδιά;;;;
Αυτούς όλους, οι οποίοι παρεμπιπτόντως είναι και θεοσεβούμενοι, ο Αλέξανδρος
Παπαδιαμάντης, τον οποίον επίσης παρεμπιπτόντως δεν παραλείπουν να
γιορτάζουν ανελλιπώς κατ’ έτος, τους αποκαλούσε «χαλασοχώριδες».
Στην τελική το ζήτημα δεν είναι τι θα γίνει ή αν θα γίνει το έκτρωμα «μαρίνα». Το
ζήτημα είναι ότι χωρίς Λιοτρίβια και κατσίκια ποιος θα σκεφτεί αν μια μαρίνα
έκτρωμα θα κάνει τη διαφορά. Το επόμενο θα είναι πολυκατοικίες στην προκυμαία.
Γιατί όχι; Εξ άλλου τα Ιμαλάια είναι πολύ μακριά. Ποιος νοιάζεται;
