Της Κωνσταντίνας Αντωνίτσα
Σε έναν τόπο όπως η Σκιάθος, που ζει και αναπνέει κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες, ο χειμώνας συχνά φέρνει μαζί του μια αίσθηση απομόνωσης και έλλειψης διεξόδων. Η απουσία θεάτρου, κινηματογράφου και οργανωμένων κέντρων πολιτισμού και διασκέδασης δεν είναι απλώς μια πρακτική έλλειψη· είναι ένα κενό που επηρεάζει την καθημερινότητα, την ψυχολογία και την ποιότητα ζωής των κατοίκων.
Η ψυχαγωγία δεν αποτελεί πολυτέλεια. Είναι βασικό στοιχείο έκφρασης και επικοινωνίας. Είναι η στιγμή που οι άνθρωποι συναντιούνται, γελούν, συγκινούνται, προβληματίζονται και μοιράζονται κοινές εμπειρίες. Ιδιαίτερα σε μικρές κοινωνίες, τέτοιες ευκαιρίες λειτουργούν σαν «ανάσα» μέσα στη ρουτίνα.
Με αυτή τη σκέψη, η θεατρική παράσταση «Το Χαμπέρι» του Στάθη Κουμιώτη, που θα παρουσιαστεί στις 28 Φεβρουαρίου, 1 και 4 Μαρτίου, αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Δεν είναι απλώς μια καλλιτεχνική εκδήλωση. Είναι μια πράξη πολιτισμού. Είναι μια υπενθύμιση ότι η τέχνη μπορεί να υπάρξει και να ανθίσει ακόμη και σε τόπους όπου οι υποδομές είναι περιορισμένες.
Μη ξεχνάμε τέτοιου είδους εγχειρήματα είναι πάντα επιτυχής γιατί ο κόσμος διψά για ψυχαγωγία και διασκέδαση .
Κάθε τέτοια προσπάθεια αξίζει τη στήριξη όλων μας. Γιατί όταν στηρίζουμε μια παράσταση, δεν στηρίζουμε μόνο τους συντελεστές της. Στηρίζουμε την ίδια την ιδέα ότι ο τόπος μας μπορεί να προσφέρει πολιτισμό, δημιουργία και ποιοτική ψυχαγωγία στους κατοίκους του – όχι μόνο στους επισκέπτες του καλοκαιριού.
Ίσως είναι η στιγμή να δούμε πιο σοβαρά το ζήτημα της πολιτιστικής ανάπτυξης στο νησί. Να ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος για τη δημιουργία σταθερών χώρων πολιτισμού. Γιατί η ποιότητα ζωής δεν μετριέται μόνο με την οικονομική δραστηριότητα, αλλά και με τις ευκαιρίες που έχουμε να εμπλουτίζουμε το πνεύμα και την ψυχή μας.
Η παράσταση «Το Χαμπέρι» είναι μια ευκαιρία. Μια ευκαιρία να γεμίσει ένας χώρος με κόσμο. Με φωνές. Με χειροκρότημα. Με ζωή.
Η θεατρική ομάδα απαρτίζεται από τους:
Ασημένια Βλάχου,Πόπη Ιωάννου,Σοφία Τζούμα,Χρύσα Κωσταρά,Μανώλη Κανταράκια και Μανώλη Πασχάλη.
Ας είμαστε εκεί.
