Του Γιώργου Σανιδά
Για να δημιουργηθεί, και με τα χρόνια να διπλασιαστεί σε μήκος το αεροδρόμιο- από τα 800μ στα 1628μ-, οι κάτοικοι χρειάστηκε να θυσιάσουν την πιο γόνιμη γη τους και το νησί την ησυχία του και το σπουδαιότερο, ανεκτίμητο φυσικό πλούτο. Επιχωματώθηκε το μεγαλύτερο μέρος της λίμνης του Άη Γιώργη, ενός σπάνιου υδροβιότοπου που σήμερα πεθαίνει, ενώ ισοπεδώθηκαν και καταστράφηκαν οι πιο εύφορες πεδινές εκτάσεις στην περιοχή Κβούλι και σταδιακά ρήμαξε κυριολεκτικά όλη η περιοχή του Ξάνεμου. Εκεί που κάποτε υπήρχε πλούσια αγροτική παραγωγή – ‘’η βασιλική δρυς’’, τα περβόλια, οι ελιώνες και τ’ αμπέλια-, τώρα απλώνεται ένας γκρίζος τάπητας από ψυχρή άσφαλτο. Μαζί με τη γεωλογία, θυσιάστηκε και η παραδοσιακή κλίμακα του τόπου: η αυθεντικότητα μιας καθημερινότητας που κάποτε στηριζόταν στην πρωτογενή παραγωγή και την ήρεμη συμβίωση με το περιβάλλον.
Πέρα απ’ τις θυσίες για να γίνει το αεροδρόμιο, η δημιουργία του πυροδότησε τον αυτόματο πιλότο της ανάπτυξης χωρίς όρια. Τροφοδοτεί ασταμάτητα το νησί με όλο και πιο πολλούς επισκέπτες, χωρίς καμία πρόνοια για τις αντοχές των υποδομών, του περιβάλλοντος ή της ίδιας της κοινωνίας. Φταίει το αεροδρόμιο; Ασφαλώς και όχι. Φταίει ότι χάσαμε το μέτρο κι αγνοούμε τη λέξη όριο. Άπαντες που δραστηριοποιούνται τουριστικά στο νησί, με πρώτο το Δήμο (!), τρέχουν όλο το χρόνο για να φέρουν περισσότερο κόσμο. Χτίζονται ξενοδοχεία και σπίτια παντού, οι τιμές εκτινάσσονται, νέοι επενδυτές και οικονομικοί μετανάστες καταφθάνουν και ο τουρισμός, η μόνη δραστηριότητα πια στο νησί, εγκλωβίστηκε εδώ και χρόνια σε ένα μοντέλο χωρίς ταβάνι· μια αέναη κούρσα για περισσότερες κλίνες και μαγαζιά, περισσότερες πτήσεις και περισσότερα τετραγωνικά τσιμέντου.
Και σαν να μη μας έφτανε αυτή η δεύτερη τεράστια πύλη που εξελίχθηκε σύντομα σε πρώτη, να τώρα που εκκολάπτεται και μια τρίτη: η μαρίνα των 400+ θέσεων που μετατρέπει σ’ ένα τεράστιο πάρκινγκ σκαφών την προέκταση σχεδόν του αεροδρομίου προς τη θάλασσα!
Το τραγικό είναι πως κάποιοι μετρούν ακόμα τα υπέρ και τα κατά του νέου ξεπουλήματος! Κι άντε να δικαιολογήσουμε κατοίκους που κάνουν λογαριασμούς βραχυπρόθεσμους με βάση την τσέπη τους, οι άλλοι όμως οι πολλοί και οι θεσμικοί, απορώ, όσοι τους κάνουν, γιατί τους κάνουν; Έναν τυχαίο επισκέπτη που πατάει για πρώτη φορά στη Σκιάθο, αν τον πάτε μία βόλτα ως το λιμάνι και του πείτε πως εδώ μέσα θα βάλουμε τετρακόσια σκάφη, θα σας πει ‘’πως είναι σαν να βάζετε ένα ελέφαντα στη μπανιέρα του σπιτιού σας’’!
‘’Η Σκιάθος αναμφισβήτητα χρειάζεται λιμάνι’’, το λέμε όλοι. Και τι μας απαντάει τώρα το κράτος που τόσα χρόνια δεν ανταποκρινόταν στο δίκαιο αίτημα του νησιού; ‘’Ήρθε η ώρα ν’ αποκτήσετε λιμάνι με την προϋπόθεση να γίνει δίπλα και μια μαρίνα τέρας΄΄. ‘’Γιατί τέρας;’’ Ρωτάμε οι αφελείς Σκιαθίτες. ‘’Για να βρω εύκολα επενδυτή, δηλαδή τα χρήματα και να σας φτιάξω το λιμάνι’’, λέει ανερυθρίαστα το κράτος που τόσα εκατομμύρια εισπράττει απ’ το νησί…
Με λίγα λόγια, το κράτος πουλάει το θαλάσσιο μέτωπο για να φτιάξει, αν φτιάξει τελικά, το λιμάνι που χρειάζεται η Σκιάθος. Μα δεν ήταν ανάγκη κύριε κράτος να κάνετε τόσο κόπο. Πουλούσαμε κι εμείς το θαλάσσιο οικόπεδό μας στον επενδυτή προκειμένου να φτιάξουμε μόνοι μας το πολυπόθητο λιμάνι…
