Του Νικόλαου Πασχάλη
Επικεφαλής μείζονος μειοψηφίας Δήμου Σκιάθου
Αν και δεν μου αρέσει να μιλώ για τον εαυτό μου, θα κάνω για δεύτερη φορά μια εξαίρεση. Όχι από ανάγκη προβολής, αλλά από υποχρέωση. Για να αποτυπωθεί η αλήθεια που σκόπιμα – και επιμελώς – αποσιωπάται.
Υπήρξα αθλητής στίβου από την Α΄ Γυμνασίου έως και τα 22 μου χρόνια. Στη συνέχεια, ολοκληρώνοντας τις σπουδές μου, ασχολήθηκα ως προπονητής κλασικού αθλητισμού μέχρι και πρόσφατα.
Ένα όνειρο με συνόδευε όλα αυτά τα χρόνια: να δω αυτό το μικρό γηπεδάκι μας να στέκεται αντάξιο άλλων νησιών. Όχι πολυτελές, αλλά σωστό. Λειτουργικό. Δίκαιο για τα παιδιά του τόπου μας.
Ξεκίνησα τον στίβο δίπλα σε δύο εξαιρετικούς ανθρώπους και προπονητές, τον κ.Βαίτση Δήμο το κ. Θοδωρής Κατσαμόρας και τον κ. Παναγιώτη Παπαρίζο. Συνέχισα με προπονητές εντός του νησιού, στον Ολυμπιακό Βόλου και αργότερα στον Πανελλήνιο, τόσο ως αθλητής άλματος εις μήκος όσο και ως σπουδαστής προπονητικής κλασικού αθλητισμού στην Αθήνα.
Αυτή την αγάπη για τον στίβο προσπάθησα και προσπαθώ να τη μεταλαμπαδεύσω στα παιδιά μας. Το έκανα επί σειρά ετών, μέχρι πριν από τρία χρόνια, όταν το γήπεδο έκλεισε για τα γνωστά «προσωρινά» έργα.
Τον χειμώνα προς την άνοιξη του 2019, με ενημέρωσε ο κ. Κλιφόπουλος Κλεάνθης, γυμναστής του Δήμου με πολυετή εμπειρία και προερχόμενος από τον Δήμο Θεσσαλονίκης, ότι υπήρχε σε εξέλιξη το πρόγραμμα «Φιλόδημος ΙΙ», στο οποίο μπορούσε να ενταχθεί το στάδιό μας, ώστε να αποκτήσει επιτέλους ταρτάν.
Με αυτή τη διαδρομή ζωής, ήταν αδύνατο να μη δω στο πρόγραμμα αυτό μια πραγματική ευκαιρία για τον τόπο μας. Χωρίς καμία καθυστέρηση – γιατί ο χρόνος πίεζε – ενημερώσαμε τους τότε δημοτικούς συμβούλους κ. George Mitzelos και κ.Μίχα ξεκάθαρο ότι έπρεπε να κινηθούμε άμεσα για να μη χαθεί το πρόγραμμα.
Προς τιμήν τους, η ομάδα του τότε Δημάρχου κ. Δημήτριου Πρεβεζάνου έφερε το θέμα άμεσα στο Δημοτικό Συμβούλιο, όπου και ψηφίστηκε, ώστε ο Δήμος να εγγραφεί στο πρόγραμμα πριν αυτό λήξει.
Τον Μάιο του 2019 εκλέχθηκε νέα δημοτική αρχή με δήμαρχο τον κ. Τζούμα. Ως δημοτικός σύμβουλος του πλέον, ο πρώτος φάκελος και η πρώτη εισήγηση που κατατέθηκαν στο γραφείο του αφορούσαν το «Φιλόδημος ΙΙ», την κατασκευή του ταρτάν και τα υπαίθρια όργανα γυμναστικής.
Οφείλω να αναγνωρίσω ότι ο κ. Τζούμας ολοκλήρωσε τελικά το έργο έπειτα από σχεδόν έξι χρόνια.
Έξι χρόνια για ένα έργο που, υπό κανονικές συνθήκες, ολοκληρώνεται μέσα σε λίγους μήνες.
Όμως αυτό το έργο δεν ανήκει σε έναν άνθρωπο. Ανήκει σε όλους όσοι το ξεκίνησαν, το πίστεψαν και το προώθησαν. Η παρούσα τοποθέτηση γίνεται αποκλειστικά για να αποκατασταθεί η αλήθεια, και να γνωρίζει ο κόσμος όλους όσους προσέφεραν ένα λιθαράκι γιατί δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε συλλογικές προσπάθειες να παρουσιάζονται ως προσωπικά επιτεύγματα.
Παράλληλα, ο κ.Τζούμας επέλεξε να αποκλείσει τους άμεσα εμπλεκόμενους από τις συζητήσεις με εργολάβους, μηχανικούς και την εταιρεία, παρότι υπήρχε γνώση και εμπειρία στο αντικείμενο.
Το αποτέλεσμα, παρά τα διθυραμβικά σχόλια, είναι ένα έργο ελλιπές και πρόχειρο (το έχει κάνει σύστημα πια)
ένα γήπεδο χωρίς σκάμμα άλματος εις μήκος, χωρίς βαλβίδες ρίψεων και χωρίς λίμνη στίπλ.
Μια ακόμη «πρωτιά» – αλλά προς λάθος κατεύθυνση.
Κι αυτό έχει για μένα ιδιαίτερη βαρύτητα. Όχι πολιτικά. Ανθρώπινα και ουσιαστικά.
Γιατί μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια στον στίβο δεν μετρήσαμε μόνο προσωπικές διακρίσεις. Καταφέραμε να οδηγήσουμε παιδιά για πρώτη φορά σε πανελλήνια πρωταθλήματα με διακρίσεις. Και πάνω απ’ όλα, χτίσαμε χαρακτήρες.
Παιδιά που έμαθαν να στέκονται στα πόδια τους.
Γιατί ο στίβος είναι ένα μοναχικό άθλημα.
Και πρώτα σε μαθαίνει να νικάς τις αδυναμίες σου – και μετά τον αντίπαλό σου.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι ποιος έκανε το έργο.
Το ζήτημα είναι για ποιον έγινε.
Και ένα στάδιο οφείλει να γίνεται για τους αθλητές, τα παιδιά και τους μελλοντικούς πρωταθλητές.
Όχι για αυτοπροβολή και φωτογραφίες.
