Στης ανατολής τα μέρη οι εικόνες μαγικές
μα φοβάμαι πως θα γίνουν κι αυτές συλλεκτικές
Από δω βγαίνει ο ήλιος κι η σελήνη από εδώ
μα φοβάμαι πως μια μέρα ίσως δεν τα ξαναδώ
Κάποιοι θέλουν να τα κρύψουν μ’ άλμπουρα μες στα νερά
και η θάλασσα να γίνει όμοια με τη στεριά…
«Ὁ ἥλιος μόλις εἶχεν ἀνατείλει, διαλύων τοὺς ἀνερχομένους ἀπὸ τὴν θάλασσαν πρὸς τὴν πρασινίζουσαν ἀκτὴν λευκοὺς ἀτμούς, τὰ ὕδατα ἦσαν ρηχὰ ἀπὸ τὸν ἀσθενῆ ἄνεμον ὅστις ἐφύσα. Ἐφαίνετο τὴν πρωίαν ἐκείνην ὅτι καὶ αὐτὸς ὁ Βορρᾶς εὑρέθη εἰς διάθεσιν φιλοπαίγμονα, θωπεύων μαλακὰ τὴν θάλασσαν. Καὶ πέραν ἐκεῖ, ἀντικρὺ τῆς λίμνης, ὁ λόφος τῆς Πούντας, κατάφυτος ἀπὸ σχίνους καὶ ἀγριελαίας, ἐλούετο εἰς τὸ πρῶτον φῶς τῆς ἡμέρας.»
Περνούν τα χρόνια. Η λίμνη πνέει πλέον τα λοίσθια κι η ‘’πρασινίζουσα ακτή’’ αιμορραγεί απ’ τις τσιμεντένιες πληγές…
Ωστόσο, εδώ πλέουν ακόμα αμέριμνα ο ήλιος και το φεγγάρι…
Δανείζεται η σελήνη της αυγής τα χρώματα και νύχτα τη νύχτα μεγαλώνει, ώσπου γίνεται πανσέληνος ζεστή, παρήγορη, μια κουταλιά με μέλι.
Προβάλλει πάνω απ’ την Πούντα σαν τον ήλιο κι αλλάζει όψη ολάκερη η πόλη η Σκιάθος. Μεταμορφώνεται από μάγισσα στην πιο καλή νεράιδα. Λάμπουν τα σπίτια, οι δρόμοι, οι ανθρώποι. Τα πάντα εξαγνίζονται. Όλη η πίκρα της ζωής χάνεται μαζί με την ασχήμια. Ποτάμια ασήμι χύνονται στη θάλασσα του κόλπου που τα γυαλίζει το πρωί ο ζωοδότης ήλιος.
Στο φως του ολοφέγγαρου τα μαύρα πέπλα του μαζεύει το σκοτάδι -το όποιο σκοτάδι- και κρύβεται στα βάθη της αβύσσου.
Τις νύχτες με πανσέληνο γιορτάζουμε την πρόσκαιρη επιστροφή της αθωότητας, ξαναγεννιόμαστε, μέχρι για τα καλά να ξημερώσει πάλι…
Μη σπείρετε λοιπόν πάνω σ’ αυτή τη θάλασσα κοντάρια σιδερένια. Μη μας στερήσετε και την ανατολή, ετούτη την ψευδαίσθηση της αθανασίας…









