Της Κωνσταντίνας Αντωνίτσα
Τώρα που έχουμε μπει για τα καλά στη καρδιά του χειμώνα και το κρύο πλέον γίνεται αισθητό εδώ στη Σκιάθο, το μυαλό μου γυρίζει πίσω. Σε εκείνες τις παλιές εποχές , τότε που ήμασταν παιδιά και ο χειμώνας στο νησί ήταν αλλιώς . Θυμάμαι τις χρονιές που έριχνε χιόνι και το νησί αποκοβόταν από τα πάντα, χωρίς νερό και χωρίς ρεύμα. Στους δρόμους ακουγόταν μόνο ο θόρυβος απ’ τις γεννήτριες και τα μηχανήματα του Δήμου. Οι συνθήκες ήταν δύσκολες αλλά υπήρχε κάτι που μας λείπει σήμερα-η μαγεία.
Φαγητό μαγειρεμένο στη μαντεμένια σόμπα, πατάτες ψητές στο τζάκι . Τα σπίτια με τζάκι και σόμπα είχαν γίνει καταφύγιο για αυτούς που είχαν ηλεκτρική θέρμανση .Τα βράδια μαζευόμασταν γύρω από το τζάκι ακούγαμε ιστορίες από τους μεγαλύτερους, γέλια ,συζητήσεις χωρίς ίντερνετ και τηλεόραση . Το χιόνι έξω έκανε το νησί να μοιάζει ακίνητο, αλλά μέσα στα σπίτια υπήρχε ζωή , θαλπωρή και ανθρώπινη επαφή.
Ίσως οι εποχές άλλαξαν, όμως εκείνη η απλότητα , η αλληλεγγύη και η ζεστασιά των ανθρώπων είναι εικόνες που ο χειμώνας πάντα μου φέρνει πίσω . Και όσο και αν περνάν τα χρόνια , αυτές οι αναμνήσεις παραμένουν χαραγμένες μέσα μας , σαν το χιόνι που σκέπαζε τη Σκιαθο !
