Του Γιώργου Σανιδά
Θυμάμαι μικρός την Καθαρά Δευτέρα που οι πιο μεγάλοι παιδεύονταν να σηκώσουν τους αετούς, τσουπ εμείς τα νιάνιαρα τρυπώναμε ανάμεσα τους και πετούσαμε με θράσος τις κατσούλες μας.
Λίγο πρίμο αεράκι ήθελε μόνο κι εκείνες απελευθερώνονταν αθόρυβα από τα χέρια μας σαν να αμολούσαμε λευκά περιστεράκια.
Κι ύστερα ξετυλίγαμε γρήγορα- γρήγορα την κλωστή απ’ το καρούλι για να πάρει ύψος και και να χαρούμε το σπαρταριστό της πέταγμα. Σπάνια αφήναμε την κατσούλα μας να πάει πολύ ψηλά ως τους χαρταετούς-άλλωστε και να θέλαμε, λίγες ανταποκρίνονταν – για να μην την τσακίσει ο αέρας ή για να μην μπερδευτεί η κλωστή με την καλούμα των αετών και βρούμε τον μπελά μας…
Η κατσούλα μας ήταν φτιαγμένη συνήθως από τη μεσαία διπλή κόλλα του τετραδίου, όπως και η ουρά της. Ασπόνδυλη, χωρίς καλαμένιο σκελετό που είχε απαραίτητα ο αετός.
Το μόνο που χρειαζόταν για να πετάξει ήταν καλό ζύγι και μπόλικη ουρά ως συνέχεια του κορμιού της. Για να γίνει απαιτούσε όλο κι όλο χαρτί, ψαλίδι και κλωστή.
Το όνομά της δόθηκε μάλλον απ’ το σχήμα ενός ψαριού ή της κουκούλας στην κάπα του τσομπάνη.
Σε κάποια μέρη όμως είναι γνωστή και με άλλα ονόματα όπως ψαλίδα ή κακουλίκα και μ’ αυτά εντόπισα δύο βιντεάκια για τον τρόπο της κατασκευής της:
- https://www.youtube.com/watch?v=gjDF0thw2Uo ή
- https://youtu.be/vJDf2qr9Exk?t=46
Αξίζει τον χρόνο και τον κόπο για να δοκιμάσετε την εμπειρία, αν δεν την έχετε γευτεί…- Ακολουθείστε απλά τις οδηγίες και χαρείτε την μαζί με τα πιτσιρίκια σας…
Καλά Κούλουμα!
στον Δημοσθένης Κανταράκιας, Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού Τ.Τ. Σκιάθου, Giannoula Kokoliou
