Της Κωνσταντίνας Αντωνίτσα
Θα γράψω σήμερα για κάτι που με θλίβει για κάτι που πληγώνει, για τον ανύπαρκτο χώρο για να κάνουμε το άθλημα που αγαπάμε, το άθλημα που μας κρατούσε μακριά από τη πίεση της καθημερινότητας.
Το τένις στη Σκιάθο βρίσκεται τα τελευταία χρόνια σε αναγκαστική παύση. Από τη στιγμή που το Tennis Club του νησιού έκλεισε, η Σκιάθος έχασε ουσιαστικά τον μοναδικό οργανωμένο χώρο άθλησης για το συγκεκριμένο άθλημα. Παράλληλα, η απουσία δημοτικών γηπέδων τένις αφήνει δεκάδες αθλητές και αθλήτριες χωρίς τη δυνατότητα να συνεχίσουν το αγαπημένο τους χόμπι.
Για χρόνια, το τένις αποτελούσε μια ζωντανή δραστηριότητα στη Σκιάθο. Παιδιά, νέοι και ενήλικες συμμετείχαν σε μαθήματα, φιλικούς αγώνες και τουρνουά, δημιουργώντας μια μικρή αλλά δραστήρια αθλητική κοινότητα. Το κλείσιμο του συλλόγου δεν σήμανε απλώς το τέλος μιας αθλητικής δομής· σήμανε τη διακοπή μιας καθημερινής συνήθειας, μιας διεξόδου άσκησης και κοινωνικοποίησης.
Σήμερα, πολλοί αθλητές αναγκάζονται είτε να εγκαταλείψουν το άθλημα είτε να μετακινούνται σε γήπεδο γνωστού ξενοδοχείου για να προπονηθούν . Η έλλειψη δημοτικών εγκαταστάσεων στερεί από τη νεολαία της Σκιάθου την ευκαιρία να γνωρίσει και να αγαπήσει το τένις, ένα άθλημα που καλλιεργεί πειθαρχία, αυτοσυγκέντρωση και ευγενή άμιλλα.
Το ζήτημα της δημιουργίας δημοτικών γηπέδων τένις δεν αφορά μόνο τους ήδη ενεργούς αθλητές. Αφορά την ποιότητα ζωής στο νησί, την ενίσχυση του αθλητισμού και την παροχή ίσων ευκαιριών άσκησης για όλους. Η επένδυση σε αθλητικές υποδομές δεν είναι πολυτέλεια· είναι ανάγκη.
Η Σκιάθος αξίζει να ξαναδώσει ζωή στο τένις. Και οι άνθρωποι που αγαπούν το άθλημα αξίζουν να ξαναβρούν το γήπεδό τους.
Η Σκιάθος εκτός από μπάσκετ, ποδόσφαιρο στίβο κ.λ.π. έχει και τέννις!!!
