Θάνος Φερετζέλης: «Μετά την απώλεια του πατέρα μου, το βραβείο ήταν το μήνυμά του – Στη σκηνή πλέον δεν φοβάμαι»

Με συγκίνηση, ειλικρίνεια και μια βαθιά αίσθηση ευγνωμοσύνης ο Θάνος Φερετζέλης μιλά για τη βράβευσή του στα 15α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης, όπου τιμήθηκε με το βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του ως «Τρελός του Χωριού» στον «Ζορμπά».

Συνέντευξη στην Ελπίδα Παπαδανιήλ για την Κουλτουρόσουπα

Μια διάκριση που, όπως παραδέχεται, ήρθε σε μια από τις πιο δύσκολες αλλά και καθοριστικές περιόδους της ζωής του. «Είμαι σε μια ηλικία πλέον που τα πράγματα κατασταλάζουν διαφορετικά μέσα σου», λέει. «Εκτιμάς άλλα πράγματα στη ζωή, πιο ουσιαστικά. Και όταν έρχεται ένα βραβείο μετά από τόσα χρόνια πορείας, λειτουργεί σαν ένα χτύπημα στην πλάτη για να συνεχίσεις με την ίδια χαρά και την ίδια όρεξη».

Ο ηθοποιός αποφοίτησε από τη δραματική σχολή το 2003 και μετρά ήδη περισσότερες από δύο δεκαετίες στον χώρο. «Η δουλειά αυτή έχει πολύ αγώνα», παραδέχεται. «Ήταν όμως κάτι που ήθελα από μικρός. Αγαπούσα πολύ αυτή τη δουλειά χωρίς να ξέρω ακριβώς το γιατί. Αργότερα ανακάλυψα πολλά πράγματα και για τον εαυτό μου μέσα από αυτή».

Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Σκιάθο, κουβαλά έντονα μέσα του τις μνήμες της νησιωτικής ζωής. Κι ίσως γι’ αυτό ο ρόλος του «Τρελού του Χωριού» στον «Ζορμπά» να τον άγγιξε τόσο βαθιά.

«Ο “Ζορμπάς” εκτυλίσσεται σε μια κλειστή κοινωνία, όπως είναι και τα νησιά. Ξέρω τι σημαίνει να ζεις κοντά στη φύση αλλά και να νιώθεις, κάποιες φορές, εγκλωβισμένος στα όρια μιας μικρής κοινωνίας. Μαθαίνεις να ζεις με τα καλά και τα δύσκολά της».

Ο χαρακτήρας που κλήθηκε να ερμηνεύσει ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένας ρόλος. Ήταν μια βιωματική επιστροφή σε πρόσωπα και εικόνες που είχε συναντήσει από παιδί.

«Έχω γνωρίσει πολλούς τέτοιους ανθρώπους στο νησί. Ανθρώπους αθώους, διαφορετικούς, που συχνά η κοινωνία απομονώνει ή χλευάζει. Ίσως γιατί φοβάται τη διαφορετικότητα ή γιατί θέλει να νιώσει ισχυρή απέναντι σε όσους δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους».

Και όμως, όπως εξομολογείται, η ανταπόκριση του κοινού του έδωσε ελπίδα. «Κάθε βράδυ έβλεπα τον κόσμο να συγκινείται. Και αυτό μου έδινε τεράστια χαρά. Γιατί ένιωθα πως, παρά τη σκληρότητα της εποχής μας, οι άνθρωποι εξακολουθούν να αναζητούν την καλοσύνη και την ενσυναίσθηση. Να καταλαβαίνουν το λάθος που πολλές φορές κάνει η κοινωνία απέναντι στους πιο ευάλωτους».

Η βράβευση απέκτησε ακόμη μεγαλύτερο συμβολισμό, καθώς συνέπεσε με μια βαθιά προσωπική απώλεια. Στις αρχές των προβών έχασε τον πατέρα του. Η φωνή του χαμηλώνει όταν μιλά γι’ αυτόν.

«Η παράσταση ήταν η διαφυγή μου εκείνη την περίοδο. Και όταν ήρθε το βραβείο, ένιωσα σαν να του έλεγα: “Μπαμπά, εσύ μου το έφερες αυτό”. Ήταν σαν ένα μήνυμα να συνεχίσω. Να μην απογοητεύομαι, να μην απελπίζομαι, να προχωρώ».

Ο πατέρας του δεν πρόλαβε να δει τον «Ζορμπά». Ήταν, όπως λέει, η πρώτη παράσταση που έχασε.

«Πάντα ερχόταν να με δει. Ήταν περήφανος. Και τώρα νιώθω σαν να μου δίνει δύναμη από εκεί πάνω για να συνεχίσω. Ήταν ένας πολύ εργατικός άνθρωπος και αυτό προσπαθώ να κρατώ κι εγώ στη ζωή μου».

Ξεχωριστή θέση στην καρδιά του έχει και ο «Τρελός του Χωριού», ένας ρόλος που στην κινηματογραφική μεταφορά είχε ερμηνεύσει ο αξέχαστος Σωτήρης Μουστάκας.

«Τον αγαπούσα και τον θαύμαζα πάντα ως ηθοποιό. Ήταν ένα τεράστιο ταλέντο. Όπως και ο Γιώργος Κωνσταντίνου, με τον οποίο είχαμε την τύχη να βρεθούμε μαζί. Υπήρχαν πολλά που ήθελα να πω εκείνη τη στιγμή, αλλά η συγκίνηση ήταν μεγάλη».

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΚΘΒΕ, Αστέριο Πελτέκη, τον οποίο ευχαρίστησε δημόσια από τη σκηνή.

«Τον γνωρίζω πολλά χρόνια. Τον εκτιμώ και τον θαύμαζα για τη διαδρομή του. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι δεν άλλαξε ως άνθρωπος. Δεν ξέχασε ποτέ ποιος είναι και από πού ξεκίνησε. Και ειδικά μετά την απώλεια του πατέρα μου, στάθηκε δίπλα μου ουσιαστικά. Αυτό δεν το ξεχνάς».

Για το θέατρο της Θεσσαλονίκης εμφανίζεται αισιόδοξος, αν και επισημαίνει την ανάγκη μεγαλύτερης στήριξης προς τις ανεξάρτητες ομάδες.

«Βλέπω ότι κάτι αρχίζει να κινείται ξανά στην πόλη και αυτό είναι ελπιδοφόρο. Ο πολιτισμός χρειάζεται στήριξη. Δεν γίνεται να υπάρχει μόνο το κρατικό θέατρο. Πρέπει να ενισχυθούν και οι ομάδες, ώστε οι άνθρωποι του θεάτρου να μπορούν να ζούν αξιοπρεπώς από τη δουλειά τους».

Κλείνοντας τη συζήτησή μας, ζητήσαμε από τον Θάνο Φερετζέλη να γυρίσει πίσω στον χρόνο και να δώσει μια συμβουλή στον νεότερο εαυτό του, εκείνον που ξεκινούσε το ταξίδι του στο θέατρο γεμάτος όνειρα και αγωνίες. Η απάντησή του ήρθε αβίαστα και με απόλυτη ειλικρίνεια:

«Να μην εγκλωβιζόμαστε στους φόβους μας. Να προσπαθούμε να τους αντιμετωπίζουμε. Νομίζω ότι οι φόβοι είναι αυτοί που πολλές φορές σε κρατούν πίσω. Αυτό θα έλεγα στον νεότερο εαυτό μου: να μη φοβάται τόσο».

Και ύστερα από μια μικρή παύση, συμπλήρωσε μια φράση που ίσως περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη διαδρομή του μέχρι σήμερα:

«Τουλάχιστον στη σκηνή, πλέον δεν φοβάμαι».

Ίσως τελικά αυτή να είναι και η μεγαλύτερη κατάκτηση ενός ηθοποιού. Όχι τα βραβεία, όσο σημαντικά κι αν είναι. Αλλά η στιγμή που ανεβαίνει στη σκηνή, κοιτάζει το κοινό στα μάτια και νιώθει έτοιμος να μοιραστεί την αλήθεια του χωρίς φόβο.

Και ο Θάνος Φερετζέλης δείχνει πως έχει πλέον φτάσει ακριβώς σε αυτή τη στιγμή.