Του Γιώργου Σανιδά
Κόρφοι και κάβοι και βουνά,
λιμάνια, κοιλάδες κι απότομοι βράχοι,
μέρη πανάρχαια: η κάθε τους πέτρα μιλά
τάξεων σπαραγμούς, ποιητών ρεμβασμούς,
σοφών θεωρήσεις…
Τα δάση που κλαίνε και τα νερά,
ο αγέρας, τ’ αγρίμια και τα βουνά
και το χώμα που φαρμάκι ποτίζουν…
Τ’ αλώνια, στο ξανέμι, που οι καρποί
ανάκατοι με χώμα: δώμα της ανάμνησης…
σκιές των καλαμιών
και τάπητες φυκιών προς τ’ ακρωτήρι…
Το χώμα είναι ζεστό στην υγρασία του
μʼ αρέσει στα φύλλα να κοιμάμαι.
καλοδεχούμενο, να ʽρθεί το αγριοκάτσικο
το κοτσύφι συντροφιά μου εσπερινή
κορυδαλλοί, πρωϊνή μου έγερση
μέσα στου δάσους την ανάσα…
Φίλε καλά είναι εδώ, καλά είναι εκεί
όπου μας φωνάζει μια φωνή
που δεν ακούγεται: το μίσος
βρίσκει το μίσος του και η ειρήνη
καρπός πράξης αμόλυντης.
Το χώμα είναι ζεστό στην υγρασία του.
Χάιρουμαι και υπακούω στη φωνή του….
Αιθρία σιγή, στοργή
ακοσμική ενέργεια καθαρή
συμπονεί και περιμένει..
