Σιωπηλό και εγκαταλελειμμένο στέκει το παλιό λιοτρίβι της Σκιάθου, ένα κομμάτι της αγροτικής και κοινωνικής ιστορίας του νησιού, που μοιάζει να παραδίδεται αργά αλλά σταθερά στη φθορά του χρόνου.
Κάποτε χώρος δουλειάς, συνάντησης και δημιουργίας, σήμερα θυμίζει περισσότερο μνημείο εγκατάλειψης. Οι τοίχοι καταρρέουν, τα σημάδια της υγρασίας και της εγκατάλειψης πληθαίνουν, ενώ καμία ουσιαστική πρωτοβουλία δεν φαίνεται να λαμβάνεται για τη διάσωση και αξιοποίησή του.
Το λιοτρίβι δεν είναι απλώς ένα παλιό κτίσμα. Είναι μνήμη. Είναι η εποχή που η ελιά αποτελούσε βασικό πυλώνα της τοπικής οικονομίας. Είναι οι ιστορίες ανθρώπων που δούλεψαν εκεί, που μεγάλωσαν μέσα από τον μόχθο και τη συνεργασία. Είναι η ταυτότητα ενός τόπου που δεν μπορεί να μετριέται μόνο με αφίξεις και τουριστικά νούμερα.
Κι όμως, η αίσθηση που επικρατεί είναι πως τέτοιες αξίες περνούν σε δεύτερη μοίρα. Σαν να θεωρείται πολυτέλεια η φροντίδα της πολιτιστικής κληρονομιάς. Σαν να αρκεί το επιχείρημα «έχουμε τουρίστες» για να δικαιολογηθεί η απραξία.
Όμως η ουσία βρίσκεται αλλού. Ο σύγχρονος επισκέπτης δεν αναζητά μόνο ήλιο και θάλασσα. Αναζητά αυθεντικότητα, ιστορία, ρίζες. Αναζητά χώρους που αφηγούνται το παρελθόν και δίνουν νόημα στο παρόν.
Η διάσωση και αξιοποίηση του παλιού λιοτριβιού δεν είναι απλώς θέμα αισθητικής παρέμβασης. Είναι πράξη σεβασμού στην τοπική ιστορία. Είναι επένδυση στην πολιτιστική ταυτότητα της Σκιάθου.
Γιατί όταν αφήνουμε τη μνήμη να καταρρέει, δεν χάνεται μόνο ένα κτίριο. Χάνεται ένα κομμάτι από αυτό που είμαστε.
Εικόνες: Γεώργιος Κάπα
