Αν η πρόσφατη δημοτική συναυλία αποτελεί το νέο μέτρο σύγκρισης για τη διαχείριση των χρημάτων των δημοτών, τότε ίσως ήρθε η ώρα να ανοίξει επίσημα πρόγραμμα επιχορήγησης και για ιδιωτικές αυλές.
Με αφορμή το κόστος των 17.000 ευρώ για μια εκδήλωση που –σύμφωνα με τις επικρίσεις που διατυπώθηκαν– παρακολούθησαν περίπου 50 θεατές, δημότισσα αποφάσισε να καταθέσει τη δική της… πρόταση προς τον Δήμο. Ζητά να χρηματοδοτηθεί μια μουσική εκδήλωση στον κήπο της, με προϋπολογισμό έως 15.000 ευρώ, δηλώνοντας μάλιστα βέβαιη ότι θα συγκεντρώσει περισσότερους επισκέπτες από τη δημοτική συναυλία και θα συμβάλει στην πολιτιστική και κοινωνική ζωή του τόπου.
Η τοποθέτηση είναι σατιρική, όμως το μήνυμά της μόνο αστείο δεν είναι. Θέτει ευθέως το ερώτημα αν υπάρχει λογοδοσία για τις πολιτιστικές δαπάνες και αν το αποτέλεσμα δικαιολογεί το κόστος.
Γιατί όταν μια δημοτική εκδήλωση γίνεται περισσότερο γνωστή για το ποσό που δαπανήθηκε παρά για την επιτυχία της, η σάτιρα δεν είναι υπερβολή. Είναι ο τρόπος με τον οποίο οι πολίτες εκφράζουν την αγανάκτησή τους και ζητούν εξηγήσεις για το πώς αξιοποιούνται τα χρήματά τους.
