Στις ηλεκτρονικές δημοπρασίες της Κτηματικής Υπηρεσίας που πραγματοποιήθηκαν το 2024, όποιος ήθελε να αποκτήσει μια καντίνα 15 τ.μ. σε παραλία της Σκιάθου για δύο χρόνια, όφειλε να ξεκινήσει από προσφορά της τάξεως των 10.000 ευρώ ετησίως.
Δύο χρόνια μετά, η εικόνα όχι απλώς άλλαξε — κατέρρευσε.
Για τις ίδιες περίπου παραχωρήσεις, αυτή τη φορά για τριετία, η τιμή εκκίνησης διαμορφώθηκε στα… 360 ευρώ τον χρόνο.
Ναι, καλά διαβάσατε.
Και φυσικά, κάποιοι και απολύτως λογικά, έσπευσαν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία, όντας οι μοναδικοί συμμετέχοντες.
Το ερώτημα όμως δεν είναι ποιοι συμμετείχαν. Το ερώτημα είναι άλλο — και είναι σοβαρό.
Γιατί από τις 10.000 ευρώ φτάσαμε στα 360;
Και κυρίως: ποιος ελέγχει αυτή την κατάσταση;
Υπενθυμίζεται ότι, βάσει νόμου, ο Δήμος εισπράττει το 60% του ανταλλάγματος για τη χρήση αιγιαλού και παραλίας. Με απλά λόγια, όταν η τιμή καταρρέει, καταρρέουν και τα έσοδα του Δήμου.
Και εδώ προκύπτουν δύο κρίσιμα ερωτήματα:
1. Διαμαρτυρήθηκε ο Δήμος Σκιάθου για την απώλεια εσόδων; Και αν ναι, πώς;
Υπήρξε επίσημη αντίδραση ή σιωπηρή αποδοχή;
2. Με ποια λογική η Κτηματική όρισε αυτές τις εξευτελιστικές τιμές;
Πρόκειται για αστοχία; Για επιλογή; Ή για κάτι που πρέπει να εξηγηθεί δημόσια;
Γιατί δεν μιλάμε απλώς για μια διοικητική απόφαση. Μιλάμε για δημόσια περιουσία. Μιλάμε για παραλίες της Σκιάθου που, από σημαντική πηγή εσόδων, φαίνεται να μετατρέπονται σε ευκαιρίες… ευκαιριακού τύπου.
Και σε τέτοιες περιπτώσεις, η σιωπή δεν είναι ουδέτερη. Είναι στάση.
Υπάρχουν απαντήσεις ;
