Η χθεσινή ανακοίνωση της ΔΕΥΑ Σκιάθου για τη θολότητα του νερού μετά την κακοκαιρία γεννά ένα απολύτως εύλογο ερώτημα.
Σύμφωνα με την ίδια την Επιχείρηση, στο φρέαρ Φτελιάς, που τροφοδοτεί το κύριο δίκτυο ύδρευσης της πόλης, εισήλθαν φερτά υλικά από το παρακείμενο ρέμα. Η ΔΕΥΑ αναφέρει ότι αύξησε τη χλωρίωση για να διασφαλίσει την υγειονομική ασφάλεια, αλλά ταυτόχρονα υπενθυμίζει ότι το νερό είναι κατάλληλο μόνο για εξωτερική χρήση, όχι για πόση και παρασκευή φαγητού.
Και εδώ αρχίζει η απορία του καταναλωτή.
Πως ακριβώς μεταφράζεται στην καθημερινότητα το «υγειονομικά ασφαλές», όταν ο πολίτης δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το νερό ούτε για να μαγειρέψει;
Μπορεί να πλύνει τα πιάτα του; Μπορεί να πλύνει τρόφιμα; Ποια ακριβώς χρήση επιτρέπεται και ποια όχι; Και, κυρίως, με ποια συγκεκριμένα δεδομένα διαβεβαιώνεται ότι το νερό είναι ασφαλές για τις χρήσεις που επιτρέπονται;
Η αύξηση της χλωρίωσης μπορεί να αποτελεί μέτρο απολύμανσης. Δεν απαντά, όμως, από μόνη της σε όλα τα ερωτήματα που γεννά η εισροή φερτών υλικών στο δίκτυο.
Και μια διευκρίνιση: το ζήτημα δεν είναι να αμφισβητήσουμε αυθαίρετα την ανακοίνωση της ΔΕΥΑ. Είναι να ζητήσουμε σαφείς οδηγίες και συγκεκριμένη ενημέρωση, ώστε κάθε νοικοκυριό να γνωρίζει τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει με το νερό που φτάνει στη βρύση του.
Η κακοκαιρία ήταν έντονη και οι συνέπειές της σοβαρές. Όμως η ενημέρωση των πολιτών δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια διαβεβαίωση περί υγειονομικής ασφάλειας, όταν η ίδια ανακοίνωση αποκλείει βασικές καθημερινές χρήσεις.
Η δημοτική αρχή και η ΔΕΥΑ οφείλουν να απαντήσουν καθαρά: Ποιες είναι οι ακριβείς οδηγίες χρήσης του νερού, ποιες μετρήσεις τις τεκμηριώνουν και πότε θα ενημερωθούν οι κάτοικοι ότι μπορούν να το χρησιμοποιούν ξανά χωρίς τους σημερινούς περιορισμούς;
Γιατί το νερό δεν είναι πολυτέλεια. Είναι βασική ανάγκη. Και οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν τι ακριβώς τρέχει από τη βρύση τους.
