Της Κωνσταντίνας Αντωνίτσα – Εθελόντριας
Όταν ήμουν μικρή, τη δεκαετία του ’90 ακόμη και του 00s τα Χριστούγεννα είχαν άλλη μυρωδιά.
Ίσως γιατί είχαμε περισσότερο χρόνο. Ίσως γιατί είχαμε περισσότερη αθωότητα.
Μαζευόμασταν στα σπίτια για ρεβεγιόν. Όχι σε μαγαζιά, όχι βιαστικά. Στα σαλόνια. Με τραπεζομάντηλα, πιατέλες, γέλια και φωνές. Τα παιδιά στρωματσάδα στο πάτωμα, επιτραπέζια ανοιχτά, ζάρια να χτυπάνε, κανόνες που αλλάζαμε στη μέση του παιχνιδιού. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε ένα «περίμενε τη σειρά σου» και ένα «έκλεψες», περιμέναμε και τον Άη Βασίλη.
Τότε που υπήρχε ακόμη αυτή η αθωότητα.
Τότε που μπορούσες να πιστεύεις χωρίς να ντρέπεσαι.
Σήμερα τα παιδιά μεγαλώνουν με οθόνες. Με stories, φίλτρα και ειδοποιήσεις. Ξέρουν πολλά, πολύ νωρίς. Και κάπου εκεί, η μαγεία χάνεται. Όχι από κακία — από βιασύνη. Από έναν κόσμο που τρέχει διαρκώς και δεν σταματά να περιμένει.
Κι εμείς;
Εμείς δουλεύουμε, τρέχουμε, προλαβαίνουμε. Οι μέρες περνούν και τα Χριστούγεννα έρχονται σχεδόν χωρίς να τα καταλάβουμε. Δεν τα νιώθουμε όπως παλιά. Όχι γιατί δεν θέλουμε. Αλλά γιατί δεν προλαβαίνουμε.
Μου λείπουν ακόμη και τα κιτς μπλε χριστουγεννιάτικα δέντρα του Δήμου Σκιάθου. Εκείνα τα χρόνια. Κι ας ήταν τόσο άσχημα. Γιατί τότε δεν τα κοιτούσαμε με αισθητική — τα κοιτούσαμε με καρδιά. Ήταν το σήμα ότι κάτι όμορφο πλησίαζε.Ίσως τελικα αυτό να μου λείπει περισσότερο , η προσμονή . Όχι τα τέλεια Χριστούγεννα. Τα αληθινά ❤️
Καλά Χριστούγεννα με αγάπη στις καρδιές σας !
