Της Κωνσταντίνας Αντωνίτσα
Η Σκιάθος είναι ένας τόπος με ιστορία, πολιτισμό και έντονη κοινωνική ταυτότητα. Είναι ένα νησί που στέκεται όρθιο χάρη στους ανθρώπους του. Ανάμεσά τους, μια γενιά που δούλεψε σκληρά, κράτησε ζωντανές τις παραδόσεις, στήριξε τον τουρισμό στα πρώτα του βήματα και μεγάλωσε οικογένειες μέσα σε δυσκολίες και στερήσεις.
Σήμερα, αυτή η γενιά βρίσκεται στην τρίτη ηλικία.
Και όμως, στο νησί μας, το ΚΑΠΗ ένας θεσμός ζωτικής σημασίας για τους ηλικιωμένους παραμένει κλειστό, ενώ πριν από λίγα χρόνια λειτουργούσε άψογα και αποτελούσε σημείο αναφοράς για δεκάδες.
Η ζωή σε ένα νησί έχει ομορφιά, αλλά έχει και ιδιαιτερότητες. Τον χειμώνα, η Σκιάθος ησυχάζει. Οι ρυθμοί πέφτουν. Πολλοί νέοι εργάζονται εποχικά ή βρίσκονται εκτός νησιού. Για έναν ηλικιωμένο άνθρωπο, αυτό συχνά σημαίνει περισσότερη μοναξιά και απομόνωση.
Οι ηλικιωμένοι δεν χρειάζονται μόνο ιατρική φροντίδα. Χρειάζονται κοινωνική επαφή, ψυχολογική στήριξη, ένα χώρο όπου θα νιώθουν ότι ανήκουν.Η μοναξιά δεν είναι απλώς συναίσθημα. Είναι παράγοντας που επηρεάζει σοβαρά την υγεία, τη διάθεση και τη συνολική ποιότητα ζωής.
Όταν λειτουργούσε, το ΚΑΠΗ της Σκιάθου ήταν ζωντανό. Γέμιζε φωνές, συζητήσεις, δράσεις, εκδηλώσεις. Ήταν ένας χώρος που έδινε ρυθμό και νόημα στην καθημερινότητα.
Σήμερα, η απουσία του αφήνει ένα κενό όχι μόνο για τους ηλικιωμένους, αλλά για ολόκληρη την κοινωνία.
Μια κοινωνία κρίνεται από το πώς φροντίζει τους μεγαλύτερους
Η επαναλειτουργία του ΚΑΠΗ δεν είναι πολυτέλεια. Είναι κοινωνική ανάγκη. Είναι πράξη σεβασμού.
Η Σκιάθος δεν είναι μόνο τουριστικός προορισμός το καλοκαίρι. Είναι μια ζωντανή κοινότητα όλο τον χρόνο. Και μια κοινότητα οφείλει να φροντίζει όλους τους ανθρώπους της , ιδιαίτερα εκείνους που της προσέφεραν τα πάντα.
Ας ανοίξει ξανά ο διάλογος. Ας εξεταστούν λύσεις.
Ας δοθεί προτεραιότητα στην ποιότητα ζωής της τρίτης ηλικίας.
Το ΚΑΠΗ της Σκιάθου πρέπει να ξανανοίξει.
Για να υπάρχει ζωή και τον χειμώνα.
Για να υπάρχει στήριξη.
Για να υπάρχει αξιοπρέπεια.
