Του Αποστόλη Πασχάλη
Κάθε καλοκαίρι στη Σκιάθο ακούμε τα ίδια και τα ίδια:«πήγε καλά», «είχε πληρότητα», «είχε πολλά αεροπλάνα», «φέτος ήταν καλύτερα», «όχι, πέρσι ήταν καλύτερα», «χάλια τουρισμός», «του χρόνου θα πάει καλύτερα».
Αριθμοί παντού. Αλλά ένας αριθμός λείπει. Ο βασικός.Κάνω λοιπόν μια απλή ερώτηση — τόσο απλή που καταντάει άβολη:πόσα άτομα μπορούν να κοιμηθούν ταυτόχρονα στη Σκιάθο σε μία καλοκαιρινή νύχτα;Όχι πόσες αφίξεις είχαμε.Όχι πόσα αεροπλάνα προσγειώθηκαν.Όχι πόσα check-in έγιναν συνολικά μέσα στη σεζόν.
Πόσοι άνθρωποι χωράνε να κοιμηθούν στο νησί την ίδια νύχτα.
Για να απαντηθεί αυτό, πρέπει να αθροιστούν:
• όλες οι ξενοδοχειακές κλίνες,
• όλα τα ενοικιαζόμενα δωμάτια,
• όλα τα Airbnb και οι βραχυχρόνιες μισθώσεις,
• το camping,
• τα σκάφη που διανυκτερεύουν στο λιμάνι και στους όρμους.Αυτό το άθροισμα λέγεται μέγιστη τουριστική χωρητικότητα.
Χωρίς αυτό το νούμερο, δεν υπάρχει σοβαρή συζήτηση για τουρισμό.Και εδώ είναι το πρόβλημα:κανείς δεν ξέρει αυτόν τον αριθμό.
Δεν τον ξέρουν οι επιχειρηματίες.Δεν τον ξέρουν οι δημότες.
Το ανησυχητικό είναι ότι δεν τον ξέρει ούτε ο Δήμος, ούτε το Υπουργείο, ούτε ο ΕΟΤ — τουλάχιστον όχι επίσημα, καταγεγραμμένα και δημόσια.Άρα ποιο είναι το συμπέρασμα;
Σήμερα, το καλοκαίρι, δεν γνωρίζουμε πόσα άτομα μπορούν να κοιμηθούν στη Σκιάθο σε μία μέρα.
Και όσο δεν ξέρουμε αυτό:
• δεν ξέρουμε αν είχαμε υπερτουρισμό ή όχι, • δεν ξέρουμε αν «πήγε καλά» ή απλώς τερμάτισε το κοντέρ,
• δεν ξέρουμε αν χρειαζόμαστε περισσότερη προβολή ή απλώς καλύτερη οργάνωση,
• δεν ξέρουμε αν το νησί αντέχει άλλο όγκο.Χωρίς αυτόν τον αριθμό, όλοι μιλάμε… αλλά μιλάμε στον αέρα.
Την ημέρα που θα καθίσουμε σοβαρά, θα μετρήσουμε τις πραγματικές κλίνες και θα πούμε ξεκάθαρα«η Σκιάθος μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι Χ άτομα τη νύχτα»,τότε — και μόνο τότε — θα μπορούμε να μιλάμε σοβαρά για τουρισμό, ανάπτυξη και μέλλον.
Μέχρι τότε, απλώς μετράμε αεροπλάνα και λέμε ιστορίες.
