Ἡ ἁγία καὶ θαυματουργὴ Εἰκὼν τῆς Παναγίας, ἐπονομαζομένης «τῶν Κτητόρων», εἶναι ἡ ἑφέστιος Εἰκὼν τοῦ ἐνοριακοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου Σκιάθου. Πρόκειται γιὰ ἔργο τοῦ 18ου αἰῶνος, ἀγιογραφημένη στὸν τύπο τῆς Ὁδηγητρίας, ποὺ κατὰ τὴν παράδοση μεταφέρθηκε στὴ Σκιάθο, τὸ 1780, ἀπὸ τὴν κωμόπολη Λίμνη τῆς Εὐβοίας, ἀπὸ πενήντα εὐλαβεῖς οἰκογένειες, οἱ ὁποῖες ἀναζητοῦσαν ἀσφαλῆ τόπο διαμονῆς ἐξαιτίας ἐπιδημίας ποὺ εἶχε ξεσπάσει στὴ Λίμνη.
Κατὰ τὴ μετεγκατάσταση τους στὴ Σκιάθο, οἱ πρόσφυγες ἐναπέθεσαν τὴν ἁγίαν Εἰκόνα στὸν τότε ἐτοιμόρροπο ναὸ τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους, ὁ ὁποῖος ἀνακαινίσθηκε καὶ μετωνομάσθηκε σὲ «Γενέσιον τῆς Θεοτόκου». Ἀπὸ τότε, ἡ Παναγία ἔγινε ἡ Ἔφορος καὶ Προστάτις τῆς ἐνορίας, ἀναδεικνυομένη ὡς πηγὴ ἰαμάτων καὶ βοηθείας.
Τὸ ἔτος 1822, μέσα στὶς δύσκολες ἡμέρες τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως, προσετέθη στὴν ἁγίαν Εἰκόνα ἀργυρὴ ἐπένδυσις ἐξαιρέτου τέχνης, ἀφιέρωμα τῶν πιστῶν, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἀναγράφεται:
ΑΥΤΗ Η ΑΓΙΑ ΙΚΩΝ ΤΙC ΚΙΡΙΑC ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΤΙC ΟΝΩΜΑΖΟΜΑΙΝΙC ΤΟΝ ΚΤΙΤΟΡΟ(Ν)
ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΟΠΟΥ ΚΑΤΙΚΙ ΙC ΝΗCΩ CΚΙΑΘΟΥ +ΕΝ ΕΤΙ 1822 ΕΝ ΜΙΝΙ ΙΟΥΝΙΟC
ΔΙΜΙΤΡΙΟC ΧΡΙCΟΧΟC ΜΑΤΕΜΛΙC
Ὁ προσδιορισμὸς «τῶν Κτητόρων» ἀποτελεῖ ἱστορικὴ ἀδιάψευστη μαρτυρία ἀνυποκρίτου πίστεως καὶ βαθείας εὐγνωμοσύνης. Ἀπὸ ἐκεῖνον τὸν καιρὸ ἕως σήμερα, ἡ Κυρία Θεοτόκος συνεχίζει νὰ ἐνεργεῖ πολλὰ θαυμαστὰ σημεῖα καὶ ἰάσεις, ἀνταποκρινόμενη στὶς προσευχὲς τῶν πιστῶν.
Ὁ Ἀλέξανδρος Μωραϊτίδης, στὸ διήγημά του «Σὲ μιὰ Παράκληση 1902», μαρτυρεῖ τὰ θαύματα ποὺ ἐπετέλεσε ἡ Παναγία σὲ ναυτικοὺς τῆς Σκιάθου, κάνοντας λόγο γιὰ τὸ πλῆθος τῶν ἀναθημάτων ποὺ ἐκοσμοῦσαν τὴν ἁγίαν Εἰκόνα.
Στὶς μέρες μας, ἡ Χάρις Τῆς συνεχίζει νὰ ἐπιτελεῖ θαυμαστὰ σημεῖα, κυρίως σὲ ἐγκύους, σὲ πάσχοντες ἀπὸ νευρολογικὰ νοσήματα, ἀλλὰ καὶ σὲ ποικίλες ἀνάγκες τῆς ἐνορίας, ὅπου φανερώνεται ὡς στοργικὴ Μήτηρ καὶ Οἰκονόμισσα.
Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2025, στὸ πλαίσιο ἐργασιῶν συντηρήσεως καὶ ἀποκαταστάσεως, ἀφαιρέθηκε, μετὰ ἀπὸ διακόσια τρία χρόνια, τὸ ἀργυρὸν πουκάμισον τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος. Κατὰ τὶς ἐργασίες ἀνευρέθησαν ἴχνη παλαιοτέρων ἀσημένιων ἀφιερωματικῶν ἐπενδύσεων, στὰ φωτοστέφανα καὶ στὰ χέρια τῆς Κυρίας Θεοτόκου καὶ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἐπίσης, διεπιστώθησαν τμηματικὲς ἐπιζωγραφήσεις. Καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῶν ἐργασιῶν, ἡ σεπτὴ Εἰκὼν ἀνέδιδε κατὰ διαστήματα ἄρρητη εὐωδίαν, δείχνοντάς μας τὴν εὐαρέσκειάν Της.
Κάθε Πρώτη Κυριακὴ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ ἁγία Εἰκὼν λιτανεύεται στὸς δρόμους τῆς πόλεως τοῦ νησιοῦ, καὶ μπροστά Της ψάλλεται ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος.
Τὴν Δευτέρα τοῦ Πάσχα καὶ τὴν Πρώτη ἡμέρα κάθε μηνός, τελεῖται ἐνώπιόν Της ὁ Ἀγιασμός. Κάθε Δευτέρα, τελεῖται ἡ Ἱερὰ Παράκλησις
Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος α΄. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος
Εἰκόνα σου τὴν θείαν, τῶν Κτητόρων, Πανύμνητε, πάντες εὐλαβῶς προσκυνοῦντες, γεραίρομεν, Παρθένε˙ εἰς Σκίαθον μετήχθη εὐλαβῶς, πηγάζουσα ἡμῖν ἁγιασμόν˙ ἐκ παντοίων θλίψεων καὶ νόσων ἡμᾶς ἀπαλλάττουσα.
Διὸ εὐχαρίστως βοῶμεν˙ δόξα τοῖς θαυμασίοις Σου, Ἁγνή, δόξα τῇ προστασίᾳ Σου, δόξα τῇ πρὸς ἠμᾶς Σου προνοίᾳ, Ἄχραντε.
