Ίμια 1996 “Προσωπικές αναμνήσεις ενός εφήβου”

31 Ιανουαρίου, 2026

Επιμέλεια-Πασχάλης Ι. Νικόλαος
SkiathosVoice.gr

Η νύχτα της 30ής προς την 31η Ιανουαρίου 1996 ήταν ατελείωτη.

Η Ελλάδα είχε ραντεβού με την Ιστορία στα Ίμια, όμως κάποιοι φρόντισαν να μην εμφανιστεί ποτέ.

Ίσως εκείνη τη νύχτα η πατρίδα να έχασε μια μοναδική ευκαιρία να ξεκαθαρίσει, για έναν αιώνα τουλάχιστον, το καθεστώς στο Αιγαίο και να βάλει οριστικό τέλος στις τουρκικές αμφισβητήσεις

Η νύχτα που το Αιγαίο έμοιαζε πιο βαρύ

Ιανουάριος 1996.Γυρίζαμε οικογενειακώς από ένα χειμωνιάτικο ταξίδι.Το «Μακεδών» έφευγε από τον Βόλο για Σκιάθο.
Χειμωνιάτικο πλοίο σημαίνει ησυχία.Λίγοι επιβάτες, άδειο σαλόνι, μυρωδιά από καφέ και πετρέλαιο.Τα τζάμια θολά από την υγρασία.Κι ομως, εκείνη τη μέρα, όλο το πλοίο έμοιαζε να έχει στραμμένη την προσοχή του σε μία μόνο κατεύθυνση.Στην τηλεόραση.
Ήμουν 15–16 χρονών και ήμουν καρφωμένος μπροστά της.
Εκτακτα δελτία ειδήσεων χωρίς σταματημό.
Χάρτες του Αιγαίου.
Κόκκινοι τίτλοι…Φρεγάτες, ελικόπτερα.

Μια λέξη που επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά:
Ίμια.
Μέχρι τότε δεν ήξερα καν πού βρίσκονται.Και ξαφνικά, έμοιαζαν σαν το πιο επικίνδυνο σημείο του κόσμου.

«Ήρθαν από το Επιτελείο…»

Κάποια στιγμή θυμάμαι τον πατέρα μου να μιλάει χαμηλόφωνα με κάποιον.

Αλλά εκείνο το σοβαρό ύφος που καταλαβαίνεις ότι δεν είναι κουβέντα της στιγμής.

Έλεγε ότι λίγες μέρες πριν, στο καράβι του είχαν ανέβει άνθρωποι από το Επιτελείο του Ναυτικού.

Με απόρρητα έγγραφα.Για ελέγχους και διαδικασίες.

Πιθανόν – όπως κατάλαβα αργότερα – για πολεμικές τροποποιήσεις, για επιστράτευση πλοίων, για σχέδια ανάγκης.Δεν μπήκε σε λεπτομέρειες, παρά χρόνια αργότερα
Εκεί κατάλαβα κάτι που δεν έδειχναν οι ειδήσεις:Ότι αν συνέβαινε κάτι, δεν θα ήταν «κάπου μακριά».Θα μας αφορούσε όλους, άμεσα.

Τα καράβια γύρω μας δεν ήταν απλώς συγκοινωνία. Θα μπορούσαν να γίνουν μέρος του σχεδίου.Το Αιγαίο ξαφνικά δεν ήταν πια διαδρομή.Ήταν πιθανό πεδίο επιχειρήσεων.
Και αυτό, για ένα παιδί, είναι σκέψη βαριά.

Η νύχτα που όλα έμοιαζαν πιθανά

Εκείνες τις ώρες:
στόλοι έβγαιναν στο πέλαγος
κομάντος αποβιβάζονταν σε βραχονησίδες
σημαίες κατέβαιναν και ξανανέβαιναν,οι κυβερνήσεις μιλούσαν για «ψυχραιμία»
Και μέσα στη νύχτα, το ελικόπτερο του Πολεμικού Ναυτικού έπεσε.
Τρεις αξιωματικοί, τρία παλικάρια χάθηκαν.

Θυμάμαι τα ονόματά τους να ακούγονται ξανά και ξανά στην τηλεόραση “ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗΣ – ΒΛΑΧΑΚΟΣ-ΓΙΑΛΟΨΟΣ” – ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

Θυμάμαι τη σιωπή στο δωμάτιο.

Εκεί κατάλαβα ότι αυτό δεν ήταν απλώς «ένταση».

Ήταν πραγματικό.

Η πρώτη φορά που ένιωσα τι σημαίνει «πατρίδα»

Μέχρι τότε ο πόλεμος ήταν κεφάλαιο στο βιβλίο ιστορίας.Ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Παρελάσεις.
Στα Ίμια έγινε κάτι άλλο.Έγινε συναίσθημα.
Έγινε το σφίξιμο στο στομάχι όταν βλέπεις τους γονείς σου ανήσυχους.
Έγινε η σκέψη ότι ο πατέρας σου μπορεί να εμπλακεί άμεσα.
Έγινε το γκρίζο πέλαγος έξω από το παράθυρο που δεν έμοιαζε πια αθώο.
Ίσως εκείνη τη μέρα, πάνω στο «Μακεδών»,κάπου ανάμεσα στον Βόλο και τη Σκιάθο,μεγάλωσα λίγο πιο γρήγορα απ’ όσο έπρεπε.
Κάπου εκεί καταλαβαίνεις το νόημα του στρατιωτικού μας όρκου «να υπερασπίζω, με πίστιν και αφοσίωσιν, μέχρι της τελευταίας ρανίδος του αίματός μου, τας Σημαίας»…

Σήμερα
Σήμερα τα Ίμια είναι αντικείμενο αναλύσεων, γεωπολιτικής, άρθρων.
Για μένα όμως θα είναι πάντα:μια μέρα ενηλικίωσης, αλλά και μία μέρα ντροπής για όσα έγιναν από τον Σημίτη τον Πάγκαλο και την παρέα του εκείνες της μέρες!!!

Η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι η ιστορία δεν γράφεται μόνο στα βιβλία.

Μερικές φορές ταξιδεύει μαζί σου.

Στο ίδιο καράβι.