Υπάρχουν φωτογραφίες που δεν είναι απλώς στιγμές παγωμένες στον χρόνο∙ είναι ολόκληρες ζωές, γεμάτες πρόσωπα, συναισθήματα και ιστορίες που δεν ξεχνιούνται ποτέ.
Μια τέτοια φωτογραφία από το αρχείο μου με γυρίζει πίσω, σε χρόνια πιο απλά, πιο ανθρώπινα. Σε μια εποχή όπου οι γείτονες ήταν οικογένεια και οι αυλές ήταν γεμάτες παιδικές φωνές.
Στη φωτογραφία βρίσκονται αγαπημένα πρόσωπα που σημάδεψαν τη ζωή μου.
Η συγχωρεμένη η μητέρα μου και ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου, στυλοβάτες της οικογένειας, άνθρωποι με αξίες, αγάπη και δύναμη. Δίπλα τους η συγχωρεμένη η Κούλα Κουμιώτη (Κοπανίδενα), μια μορφή οικεία και αγαπημένη, κομμάτι της καθημερινότητάς μας.
Και μπροστά, τα παιδιά… εμείς.
Εγώ, ο Σεραφείμ Ανθόπουλος, μαζί με τον Ιωάννη Ανθόπουλο, τον Γιώργο Κουμιώτη (Κοπανίδη), και το μικρό κοριτσάκι, τη Χρύσα Διολέττα. Παιδικά χαμόγελα, αθωότητα, παιχνίδι – στιγμές που τότε έμοιαζαν απλές, αλλά σήμερα είναι ανεκτίμητες.
Δεν είναι απλώς μια φωτογραφία. Είναι ένα κομμάτι ζωής. Είναι οι ρίζες μας, οι άνθρωποί μας, οι αναμνήσεις που μας κρατούν συνδεδεμένους με το παρελθόν.
Γιατί όσο περνούν τα χρόνια, καταλαβαίνουμε πως αυτές οι εικόνες δεν ξεθωριάζουν ποτέ. Ζουν μέσα μας.
Σεραφείμ (Μάκης) Ανθόπουλος
