Επιμέλεια-Γεώργιος Σανιδάς
SkiathosVoice.gr
Πλέοντας απ’ το παλιό λιμάνι προς την Καναπίτσα, στο ύψος των Αχλαδιών και πριν τον Τζανεριά, συναντάμε τη φαρονησίδα Πρασσού που πήρε το όνομά της από το σχήμα της ή επειδή εκεί φυτρώνουν αγριόπρασα. Αμέσως μετά ξεχωρίζει το μαύρο κεφαλάκι ενός ύφαλου που λέγεται Μαυρομαντηλού κι έγινε διάσημος απ’ το ομότιτλο διήγημα του Παπαδιαμάντη.
Το όνομά της το πήρε από ένα τοπικό θρύλο: Ήταν κάποτε μια μάνα που είχε επτά παιδιά. Η άστοργη θάλασσα έπνιξε όλα ταπαιδιά της. Η χαροκαμένη μάνα φόρεσε το μαύρο της μαντήλι και πήγε ως τη θάλασσα να μοιρολογήσει. Καθώς κοιτούσε το πέλαγος απαρηγόρητη, μαρμάρωσε από την κακιά της μοίρα και μεταμορφώθηκε σε βράχο που κύλισε απ’ τα κύματα και κάθισε πάνω στη ξέρα δίπλα στη Πρασσού.
Η μάνα-βράχος στέκεται έκτοτε εκεί ακλόνητη κι αμετακίνητη για να θρηνεί και με τον ήχο του μοιρολογιού της να την ακούν και να αποφεύγουν την ξέρα οι ναυτικοί.
Η «Μαυρομαντηλού» στέκεται εκεί για να θυμίζει στους ανθρώπους τους αμέτρητους κινδύνους της πλανεύτρας θάλασσας.
Στο διήγημα του Παπαδιαμάντη η ξέρα μετατρέπεται από απειλή σε σανίδα σωτηρίας. Ο κεντρικός ήρωας, ο μπαρμπα-Γιαννιός, καταφέρνει να σκαρφαλώσει πάνω στον βράχο της Μαυρομαντηλούς μέσα στην καταιγίδα, βρίσκοντας εκεί καταφύγιο για να γλιτώσει τον πνιγμό. Έτσι, η μάνα που έχασε τα δικά της παιδιά, γίνεται τελικά η αγκαλιά που σώζει τη ζωή του ανθρώπου.
‘’Ἄ! μόνη ἡ Μαυρομαντηλού, ἡ λιθίνη ψυχή, ἡ ἀσφριγὴς καὶ ἀνέραστος κόρη, ἡ ὀστρεοκόλλητος καὶ κογχυλόφθαλμος νύμφη, ἡ ἄστρωτος καὶ χαλικόσπαρτος εὐνή, ἡ ἀπείρανδρος χήρα, ἡ ἀπενθὴς μελανείμων, μόνη αὕτη ἔδωκεν ἄσυλον εἰς τὸν γηραιὸν βασανισμένον ναύτην, καὶ μόνη ἐδέχθη τὰς περιπτύξεις καὶ τοὺς ἀσπασμοὺς τοῦ Γιαννιοῦ…’’
