Του Γιώργου Σανιδά
Ζουν εκουσίως σε μια άλλη εποχή. Ανόθευτη, αγνή, αθώα, αλεξανδρινή. Δεν τους αφορούν ο συρμός, η κατανάλωση, τα πλούτη, η δόξα, το άγχος, η τεχνολογία. Βαδίζουν στα ανεξίτηλα χνάρια ανθρώπων άχρονων.Σπάνια θα τους συναντήσεις στην πολύβουη πόλη. Χαίρονται την όποια ανάγγιχτη σήμερα Σκιαθίτικη ύπαιθρο. Ανακαινίζουν ξωκκλήσια, χτίζουν ξερολιθιές, συντηρούν λιθόστρωτα μονοπάτια, παμπάλαιες βρύσες, καλύβια, καντηλάκια. Θαμνεύουν χωράφια, βάζουν αμπέλια, φροντίζουν ζωντανά. Μαζί θα τους βρεις συνήθως στις αγρυπνιές στο βουνό. Να κάθονται, μετά την λειτουργία, στο πεζούλι της εκκλησίας και να πειράζουν ο ένας τον άλλον ή να παρακολουθούν σιωπηλοί τις σπίθες της φωτιάς όπως πετούν και χάνονται στον νυκτερινό ουρανό. Όπως πετούν και χάνονται όλα…
photo by Wenche Nordmo Paskali
