Ο Γεώργιος Παπαδιαμάντης γεννήθηκε τέσσερα χρόνια μετά τον Αλέξανδρο, το 1856, και ο τελευταίος του έτρεφε ιδιαίτερη αδυναμία.
Ο μικρός αδελφός απασχολούσε διαρκώς τον Αλέξανδρο με την άστατη ζωή του. Ο ιερέας πατέρας τους μπορεί να απογοητευόταν από τον Αλέξανδρο γιατί διέκοψε τις σπουδές του και αδυνατούσε να τον στηρίξει οικονομικά, ο Γιώργης όμως τον φόρτωνε συνεχώς με μεγάλους καημούς και δυσβάσταχτα βάσανα μέχρι τον θάνατό του το 1895.
Στις 2/10/1874 ο Γιώργος, μόλις δεκαοκτώ ετών, διορίσθηκε στη δημαρχία από τον νεοεκλεγέντα δήμαρχο θείο του, αδελφό της μητέρας του, Κων/νο Μωραΐτη. Ωστόσο σχεδόν αμέσως παραιτήθηκε γιατί θεωρούσε πενιχρό τον μισθό των 30 δραχμών. Ο μικρός αρχίζει να παρεκτρέπεται και ο Αλέξανδρος με επιστολή του στις 18/12/1875 τον επιπλήττει για χαρτοπαιξία στην οποία μυήθηκε απ’ το θείο του. Του γράφει: «Φίλτατέ μου αδελφέ…. Ο θείος μας καθώς έμαθα σου έκαμε παρατηρήσεις και σ’ επέπληττε να μην παίζεις χαρτία….. Βεβαίως εις τον θείον Κωνσταντίνο εφαρμόζεται εις την περίστασιν αυτήν το «Δάσκαλε που δίδασκες και νόμον δεν εκράτεις….»
Ο Γιώργος φεύγει από τη Σκιάθο και παίρνει μέρος ως εθελοντής στην Επανάσταση του 1878, φοβίζοντας του γονείς του κι εξοργίζοντας τον αδελφό του.
To 1879 κατατάσσεται στον στρατό κατόπιν ενεργειών του Αλέξανδρου.
Το 1882 βρίσκεται στη Λάρισα και το 1885 στις Σέρρες όπου παντρεύεται, αλλά η γυναίκα του πεθαίνει μετά από λίγους μήνες.
Το 1889 τον συναντάμε ως δημογραμματέα στην Πορταριά (Δήμος Ορμινίου) μα για ένα διάστημα δύο τριών μηνών, του επεβλήθη ποινή φυλάκισης για τον ξυλοδαρμό ενός πολίτη και την εκτίει στο Βόλο.
Στην Πορταριά παντρεύεται την Κατίγκω και αποκτούν πέντε παιδιά, τον Διαμαντή, τον Αποστόλη, την Αγγελική, τη Χαρίκλεια και τη Σταυρούλα.
Το 1892 καταδικάζεται σε φυλάκιση 2 ετών και 2½ μηνών για συμμετοχή σε λαθρεμπόριο που γινόταν στη Σκιάθο. Μια περίεργη υπόθεση στην οποία εμπλέκεται και πάλι ο θείος του Κων/νος Μωραΐτης.
Το 1904, μετά από νευρικό κλονισμό, απολύθηκε από την υπηρεσία του στον δήμο κι ο Αλέξανδρος σπεύδει και από την Πορταριά τον μεταφέρει, μαζί με την οικογένειά του, στη Σκιάθο για να τον φροντίσουν καλύτερα.
Στις 4/5 του 1905 όμως, εξαιτίας ‘’του πάθους των φρενών’’, πεθαίνει στο νησί.
Τα παιδιά του μένουν στη Σκιάθο μα αργότερα επιστρέφουν στην Πορταριά κοντά στην οικογένεια της μητέρας τους. Μεγαλώνουν και πρώτος ο Διαμαντής φεύγει στην Αμερική όπου έζησε και πέθανε. Ο Αποστόλης πήγε στην Αθήνα αποκτώντας δυο παιδιά και εγγόνια. Η Χαρίκλεια έγινε μοναχή ενώ η Σταυρούλα παντρεύτηκε αλλά δεν απέκτησε παιδιά. Μόνο η Αγγελική παντρεύτηκε στην Πορταριά και έκανε πέντε παιδιά. Στη συνέχεια, το 1942, μετακόμισε στη Λάρισα…
Όταν λοιπόν το 1908 ο Αλέξανδρος γύρισε για πάντα στη Σκιάθο, βρέθηκε ως προστάτης όχι μόνο των τριών αδελφών του μα και των εννιά παιδιών της χήρας Ουρανίας, όπως και των πέντε του Γεώργιου. Και που έζησε τρία ακόμα χρόνια με την υγεία του κλονισμένη και με όλο αυτό το φορτίο στις πλάτες του, μάλλον ήταν για εκείνον πολλά…
Η φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο, δείχνει τον Γεώργιο και την πρώτη γυναίκα του στις Σέρρες και είναι από την πρωτότυπη που παραχώρησε η σημερινή της κάτοχος Μαρίας Παπαδιαμάντη, στη Λαμπρινή Τριανταφυλλοπούλου. Η τελευταία τη δημοσίευσε στα ΄μικροφιλολογικά’ της Λευκωσίας (στο τεύχος 53 την άνοιξη του 2023 ) μαζί με την εργασία της με θέμα: ‘Προσθήκη και σχόλια στην παπαδιαμαντική αλληλογραφία του 1889. Γύρω από μια περιπέτεια του Γεωργίου Παπαδιαμάντη’
