Του Γιώργου Σανιδά
Απ’ τη στιγμή που επιλέχθηκε να γίνει το αεροδρόμιο πάνω και δίπλα της, η λίμνη του Αη Γιώργη καταδικάστηκε σε θάνατο.
Προσωπικά πιατεύω πως ήδη είναι νεκρή κι ότι, αργά ή γρήγορα, θα γίνει κι η ταφή της, δηλαδή η αποξήρανσή της. Οι ίδιοι οι κάτοικοι πιθανόν να το ζητήσουν μπροστά στον κίνδυνο απ’ τη σήψη της, κι έτσι θα ξεπεραστούν τα όποια νομικά προβλήματα απ’ την δήθεν προστασία της και τυχόν ενστάσεις οικολόγων.
Αυτό ήταν και παραμένει το σχέδιο εξ αρχής. Ας κλάψουμε λοιπόν πάνω στο κουφάρι της κρατώντας τις μνήμες από τότε που ήταν ζωντανή…
Όταν την ύμνησε ο κυρ- Αλέξανδρος μέχρι και πριν γίνει το αεροδρόμιο, είχε έκταση 120 στρέμματα και σήμερα είναι ζήτημα αν έχουν απομείνει τα τριάντα.
Ο δρόμος τριγύρω της ήταν χωμάτινος, ιδανικός γι’ ανθρώπους και ζώα και όχι άσφαλτος η οποία διευκολύνει τη ρυπογόνο ανάπτυξη σαν κι αυτή που την έπνιξε και την ρήμαξε.
Στη λιμνοθάλασσα κάποτε υπήρχαν ατέλειωτοι καλαμώνες, δείκτης παρουσίας γλυκών νερών, τα οποία συνήθως εισέρχονταν ως υπόγειες αναβλύσεις απ’ τα γύρω βουνά, όπου αφθονούσαν χειμώνα- καλοκαίρι καθώς δεν γινόντουσαν γεωτρήσεις για τις ανάγκες των αναρίθμητων κτισμάτων που φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια τριγύρω της και τη ρυπαίνουν ποικιλοτρόπως ή σκοπίμως τη φαρμακώνουν…Έτσι το νερό της λίμνης, χωρίς να μολύνεται σχεδόν από τίποτα, παρέμενε καθαρό και ασφαλή για τους αναρίθμητους ζωντανούς οργανισμούς της.
Περιμετρικά, στις όχθες της, αντί για άγρια ξερόκλαδα, έβλεπες κυπαρίσσια, αρμυρίκια, σκίνα μ’ αγριολούλουδα, πεύκα, ελιές, ως και πανύψηλες λεύκες που έριχναν τη σκιά τους στον επισκέπτη κι απέφευγε ακόμα και τις πιο καυτές καλοκαιρινές ακτίνες του ήλιου που όταν τη φώτιζε, άστραφτε κυριολεκτικά σαν τεράστιο διαμάντι. Και φυσικά ίτσια, τα «πτωχά ωραία άνθη, τα τόσον τρυφερά και ασθενή, με τα λευκά πέταλα» που μύρωναν «.την ατμοσφαίραν με τας μεθυστικάς ευωδίας των»…
Ο τόπος όλος μοσχοβολούσε επίσης φασκόμηλο και θυμάρι κι αποτελούσε παρήγορο καταφύγιο των πουλιών. Εκτός από φλαμίνγκο και κορμοράνους, συναντούσες εδώ σπάνια μεταναστευτικά πουλιά σαν τον μαυροπετρίτη και τον νυχτοκόρακα, ενώ συχνά την επισκέπτονταν όλα τα είδη των πελεκάνων. Αυτά σήμερα διώκονται για τους γνωστούς λόγους…
Απ’ τη μπούκα της θάλασσας δε (κάποτε υπήρχε και δεύτερη), μπαινόβγαιναν συνεχώς κοχύλια, γοβιοί, καβούρια, αθερίνες, χταπόδια, σουπιές, κεφαλόπουλα, μέχρι και πέρκες, τσιπούρες και ζωηρά ρόδινα μπαρμπούνια. Στα νερά της επίσης, ψαρεύονταν κέφαλοι (κεστρείς), ξόφες, χέλια και καβούρια ενώ εξαιρετικό ήταν το αυγοτάραχο που έβγαινε από τις μπάφες ,είδος του αφρόψαρου κέφαλος που ανασαίνει ακόμα στην περιοχή με τα ρηχά νερά και κάθε τόσο πετάει σαν κι εμένα, σε πράγματα που χάθηκαν μάλλον ανεπιστρεπτί και μάλιστα εξαιτίας μας…
Αιωνία της η μνήμη!
φωτογραφία του Stavros Mitzelos
