Επιμέλεια-Γεώργιος Σανιδάς
SkiathosVoice.gr
Ο Νικόλαος Πλανάς γεννήθηκε στη Νάξο το 1851, την ίδια χρονιά με τον Παπαδιαμάντη.
Στις 2 Μαρτίου του 1884 χειροτονήθηκε ιερέας στο εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου, στο Μοναστηράκι, όπου έψελναν δύο συντοπίτες και κορυφαίοι λόγιοι, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης και ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης με τους οποίους φυσικά συνδέθηκε φιλικά.
Δεκατέσσερα χρόνια πριν, το 1870, έφθασε στην Αθήνα σε ηλικία 19 χρονών, αφού προηγουμένως μοίρασε στους φτωχούς όλη την περιουσία του.
Έζησε απολύτως ασκητικά. Βοηθούσε καθημερινά τους συνανθρώπους του κι ας στερούταν ο ίδιος ακόμα και το φαγητό.
Πέθανε 82 ετών, στις 2 Μαρτίου του 1932.
Στις 29 Αυγούστου του 1992, τα λείψανα του τοποθετήθηκαν σε ασημένια λάρνακα, που βρίσκεται στο δεξιό κλίτος του ναού του Αγίου Ιωάννη της οδού Βουλιαγμένης.
Τον ίδιο χρόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο με απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Η μνήμη του τιμάται την πρώτη Κυριακή του Μαρτίου.
Ο Παπαδιαμάντης αναφέρθηκε στον ταπεινό ιερέα στο άρθρο του ”Ιερείς των Πόλεων και Ιερείς των Χωρίων” και στο διήγημα ” Τραγούδια του Θεού” όπου ιερουργεί με ξεχωριστό τρόπο στην κηδεία της «μικράς κορασίδας Κούλας»:
”Οἱ ἐπαγγελματικοὶ ἱερεῖς κ᾿ οἱ ψάλται ἔψαλλον τὰ κατὰ συνθήκην, ἀπὸ τὴν «Ἄμωμον ὁδὸν» ἕως τὸν «Τελευταῖον ἀσπασμόν». Μόνος ὁ παπα-Νικόλας ἀπ᾿ τὸν Ἁι-Γιάννη τοῦ Ἀγροῦ, ὁ Ναξιώτης, ἐφαίνετο ὅτι ἔκανε χωριστὴν ἀκολουθίαν, ἐμορμύριζε μέσα του, καὶ τὰ ὄμματά του ἐφαίνοντο δακρυσμένα.
― Τί μουρμουρίζεις, παπά; τοῦ εἶπα, ἀπὸ τὸ ὄπισθεν τοῦ στασιδίου, ὅπου εἶχεν ἀκουμβήσει.
― Λέγω τὴν ἀκολουθίαν τῶν Νηπίων μέσα μου, εἶπεν ὁ παπα-Νικόλας. Εἰς αὐτὸ τὸ ἄκακον ἁρμόζει ἡ κηδεία τῶν νηπίων.”
(απόσπασμα από το βιβλίο ”Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης- η βιογραφία”)
