Του Γιώργου Σανιδά
Στα αμέτρητα λιοχώραφα, τα περβόλια και τα παλιά αμπέλια της ενδοχώρας του νησιού, υπάρχουν ακόμα διάσπαρτα πάμπολλα καλύβια από τα χρόνια που οι κάτοικοί της δούλευαν στη γη.
Σ’ αυτά έβρισκαν απάγκιο απ’ τον αγέρα, τη βροχή, τα χιόνια ή και τις καλοκαιρινές αλύπητες αχτίδες.
Εκεί στέγαζαν επίσης τους καρπούς , τις προμήθειες, τα εργαλεία τους, σε πολλά και τα ζωντανά τους.
Σήμερα, σε όσα κτήματα δεν έγιναν ακόμα οικόπεδα και δεν χτίστηκαν, αρκετοί μετέτρεψαν τα παλιά καλύβια σε σπιτάκια εξοχικά ή τα άφησαν σχεδόν ανέγγιχτα αλλά περνούν σ’ αυτά τις ώρες της σχόλης τους όπως ακριβώς οι πρόγονοί τους.
Μαζεύονται λοιπόν σε κάθε ευκαιρία, κυρίως την άνοιξη, άντρες και γυναίκες για να ψήσουν το Πάσχα ή την πρωτομαγιά ή και σε άλλες μέρες που τους καλεί ο ήλιος.
Το χειμώνα όμως, τα προτιμούν οι άντρες που κάθονται γύρω απ’ τη ξυλόσομπα, στρίβουν το τσιγαράκι τους, τρώνε τα μεζεδάκια τους και πίνουν. Εκεί βρίσκουν την τιμητική τους η τοπική ντοπιολαλιά, τα πειράγματα και τα χωρατά, οι μνήμες, τα δημοτικά τοπικά τραγούδια, αλλά και το μπουζουκάκι που περιμένει καρτερικά να κατεβεί απ’ τον τοίχο για να κελαηδήσει.Να λοιπόν, μια ακόμα αθέατη πλευρά της Σκιάθου που φέρνει το αρχαίο νήμα της ως το σήμερα.
Μια πλευρά που λίγοι μη Σκιαθίτες γνωρίζουν πως υπάρχει κι ακόμα πιο λίγοι την ανακαλύπτουν όταν έρχονται στο νησί καθώς οι κάτοικοι την θέλουν αποκλειστικά δική τους…
Φωτογραφία του Βαγγέλη Πασχαλίδη
