Του Γιώργου Σανιδά
Είναι η χειμωνιάτικη γαλήνη, η ευωδία της άνοιξης, τα τζιτζίκια του καλοκαιριού, η ελάφρυνση του φθινοπώρου.
Είναι η ανάσα και η πνοή μας, η χαρά και η περηφάνια μας, η μόνιμη έγνοια μας, η ταυτότητά μας.
Είναι η αύρα της θάλασσας, το θρόισμα των φύλλων, τα ταξιδιάρικα σύννεφα, το απρόσμενο ουράνιο τόξο….
Είναι το χαμομήλι, το φασκόμηλο, η ρίγανη, τα λιθόστρωτα σκιερά μονοπάτια..
Είναι τα πεύκα, οι κουκουναριές, τα πλατάνια, οι φτέρες, τ’ αμπέλια, οι ελιές, τα σύκα, τα τζάνερα, τα ρόιδια, τα κυδώνια…
Είναι η αλμύρα και τα ορεκτικά καλούδια της θάλασσας που όλο και λιγοστεύουν σαν τα χταπόδια…
Είναι τα διαβατάρικα πουλιά, οι γλάροι, η ανατολή και το λιόγερμα, τ’ αστέρια και τα φεγγάρια της…
Είναι τα πληγωμένα βουνά, οι βιασμένες λίμνες, τα ξεραμένα ρέματα, οι άνυδρες βρύσες..
Είναι τα ερημονήσια, που την προφυλάσσουν ως άλλοι Ακρίτες…
Είναι τα δύστυχα ακρογιάλια της, η μαγεία των Κουκουναριών, τα λεηλατημένα Λαλάρια…
Είναι το μεσαιωνικό Κάστρο, η Κεφάλα, το λιμάνι του Ξέρξη, του Νικοτσάρα…
Είναι τα μοναστήρια και τα ταπεινά εξωκλήσια, τα καντηλάκια και τα καλύβια…
Είναι τα κάλαντα με τον καλάμινο σταυρό, η περιφορά των επιτάφιων, τα Εισόδια της Κουνίστρας…
Είναι το μασκαρεμένο ψαρολίμανο, τα καλντερίμια με το ψαροκόκαλο, οι μύλοι..
Είναι το Μπούρζτι, ο Αη Νικόλας, οι Πλάκες, οι ενοριακοί ναοί…
Είναι το σφύριγμα των καραβιών γι’ αυτούς που φεύγουν κι αυτούς που έρχονται…
Είναι οι βοκαμβίλιες, τ’ αγιόκλημα, οι κληματαριές, οι βασιλικοί στις γλάστρες…
Είναι τα καλαπόδια, τα κρίταμα, τα αμυγδαλωτά, τα χαμαλιά και οι μπακλαβάδες…
Είναι οι θειες στα κατώφλια, η σοφία των παππούδων, τα χαμόγελα των γιαγιάδων…
Είναι η ολοζώντανη ντοπιολαλιά μας, τα σκιαθίτικα τραγούδια, οι παλιές Απόκριες…
Είναι τα μνημόσυνα, τα μοιρολόγια, τα μνημούρια με τους οικείους μας…
Είναι οι μνήμες μας, οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες, ο χρόνος που ώρες- ώρες παγώνει…
Είναι τα ήθη και τα έθιμά μας, οι ανεπανάληπτοι άνθρωποι…
Είναι η ιστορία και ο πολιτισμός μας, τα τοπία, τα παλιά σπίτια που χάνονται σαν τα καρνάγια και τις ταλιάγριες…
Είναι η κληρονομιά και η ευθύνη μας…
Είναι εμείς, όσοι ακόμα την αγαπάμε…
Είναι προπάντων οι δύο Αλέξανδροι…
