Του Γιώργου Σανιδά
Το τρίτο σημαντικό πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι κάτοικοι στη μεσαιωνική καστροπολιτεία της Σκιάθου, μετά τις συνεχείς επιδρομές των πειρατών και τους σφοδρούς βορινούς ανέμους, ήταν η έλλειψη ακόμα και πόσιμου νερού καθώς ο ριζιμιός βράχος που τους φιλοξενούσε για πέντε ολόκληρους αιώνες (1350-1830), ήταν άνυδρος.
Γι’ αυτό απ’ την αρχή έφτιαξαν δίπλα στην Πύλη δεξαμενή όπου μετέφεραν νερό από τις κοντινές αντικρινές πηγές, κατά το σούρουπο που επέστρεφαν από τις εργασίες τους στο νησί και σήκωναν την κρεμαστή γέφυρα ασφαλίζοντας το Κάστρο.
Υπήρχε μάλιστα και υδρονόμος για τη δίκαιη διανομή του νερού στα πετρόχτιστα σπίτια. Εκτός της κύριας δεξαμενής, έκαναν μια μικρότερη δίπλα στην Παναγία Μεγαλομάτα και μια στέρνα πίσω από την εκκλησία του Χριστού η οποία ήταν καλυμμένη με πορσελάνη κι εκεί συγκέντρωναν το νερό της βροχής και τα τήγματα του χιονιού.
Από ποιές πηγές όμως κουβαλούσαν το νερό επάνω στο Κάστρο;
Ασφαλώς από εκείνες που ανάβλυζαν από το ρέμα του Χαιρημονά: η μία ψηλότερα με το ίδιο όνομα και η άλλη πιο χαμηλά, μέσα στα βράχια, με το ποιητικό: η πηγή των πουλιών!
Το ρέμα του Χαιρημονά το περιγράφει θαυμάσια ο Παπαδιαμάντης στο διήγημα ‘’Τα δαιμόνια στο ρέμα’’ και μας μεταφέρει την πληροφορία πως πήρε το όνομά του από ερημίτη μοναχό που, ‘’κατά τον παλαιόν καιρόν’’ είχε στήσει δίπλα στο μικρό ξωκκλήσι στην κορυφή της χαράδρας, το ασκηταριό του.
Σήμερα σώζονται λίγα ερείπια απ’ το εκκλησάκι, όπως κι απ’ τις άλλοτε γάργαρες πηγές…
