Για τους μή ντόπιους το Ρέπι ή Ρέπιο είναι η μικρή, ακατοίκητη βραχονησίδα μας ανατολικά της Σκιάθου. Παρά το μικρό της μέγεθος, αποτελεί χαρακτηριστικό θαλάσσιο τοπόσημο της περιοχής, κυρίως λόγω του πέτρινου φάρου που δεσπόζει πάνω στα βράχια και λειτουργεί ως κρίσιμο βοήθημα ναυσιπλοΐας στο ανοιχτό Αιγαίο.
Η εικόνα της νησίδας είναι αυστηρή και γυμνή: απόκρημνα βράχια, ελάχιστη ή καθόλου βλάστηση και έντονη έκθεση στους βόρειους ανέμους και στον κυματισμό. Το τοπίο θυμίζει απομονωμένους φάρους του ωκεανού και όχι την τυπική, ήπια ακτογραμμή του Αιγαίου, γεγονός που την καθιστά ιδιαίτερα εντυπωσιακή οπτικά.
Ο φάρος
Στο Ρέπι βρίσκεται ο Φάρος Ρέπιο, ο οποίος κατασκευάστηκε το 1914.
Πρόκειται για πέτρινο πύργο ύψους 15,1 μέτρων, κτισμένο με παραδοσιακή λιθοδομή. Η θέση του είναι στρατηγική, καθώς σηματοδοτεί τα επικίνδυνα περάσματα και τα βράχια ανατολικά της Σκιάθου, εξασφαλίζοντας ασφαλέστερη διέλευση για τα πλοία που κινούνται στις Βόρειες Σποράδες.
Η πρόσβαση στη νησίδα γίνεται αποκλειστικά με σκάφος και μόνο όταν το επιτρέπουν οι καιρικές συνθήκες, καθώς η προσέγγιση δυσκολεύει σημαντικά με κυματισμό.
Δημογραφικά και ιστορικά στοιχεία
Το Ρέπι όπως είπαμε είναι ακατοίκητο.
Διοικητικά αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστός οικισμός το 1940 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Σκιάθου. Το 1942, με το ΦΕΚ 169Α/04-07-1942, αποσπάστηκε από τον νομό Ευβοίας και εντάχθηκε στον νομό Μαγνησίας.
Περιβαλλοντική σημασία
Η νησίδα συμπεριλαμβάνεται στον εθνικό κατάλογο προστατευόμενων περιοχών του Ευρωπαϊκού Οικολογικού Δικτύου Natura 2000, με κωδικό GR1430009. Εντάσσεται στην ευρύτερη περιοχή «Μαγνησία – νησίδες Ασπρόνησος, Αργκός, Μαραγκός, Ρέπι, Τσουγκριά, Τσουγκριάκι και θαλάσσια περιοχή νήσων Σκιάθου και Σκοπέλου», γεγονός που υπογραμμίζει την οικολογική αξία της για την τοπική θαλάσσια και ορνιθολογική πανίδα.
Το Ρέπι συνδυάζει ναυτική ιστορία, απομόνωση και έντονο φυσικό ανάγλυφο. Η μορφολογία του το καθιστά σημείο ενδιαφέροντος για φωτογράφους, παρατηρητές φύσης και όσους αναζητούν αυθεντικά, άγρια θαλάσσια τοπία των Σποράδων. Ο φάρος, λιτός και στιβαρός, παραμένει το κεντρικό στοιχείο που δίνει ταυτότητα στη μικρή αυτή νησίδα.
«Η σημερινή του κατάσταση είναι πραγματικά αποκαρδιωτική. Έχει αφεθεί στην τύχη του, έρμαιο της εγκατάλειψης και της αδιαφορίας, καθώς ούτε η Πολιτεία ούτε η δημοτική αρχή έχουν δείξει το παραμικρό ενδιαφέρον. Στέκει ξεχασμένος, σιωπηλός, σαν μια πληγή που κανείς δεν θέλει να αντικρίσει.»
Επιμέλεια – Μ.τ.Π
