Η στρατιωτική εισβολή της φασιστικής Ιταλίας τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 σηματοδότησε
την έναρξη του ιταλοελληνικού πολέμου και την εμπλοκή του ελληνικού κράτους στον ιμπεριαλιστικό Β’
Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ταυτόχρονα, αποτέλεσε την απαρχή μιας ολόκληρης περιόδου, που χαρακτηρίστηκε από τη βαρβαρότητα
της τριπλής φασιστικής κατοχής αλλά και από τη μαζική ηρωική δράση των εργατικών – λαϊκών δυνάμεων.
Στις πιο σκοτεινές στιγμές της πείνας, της άγριας καταστολής, των εκτελέσεων, των ολοκαυτωμάτων και
των μυριάδων άλλων εγκλημάτων, που διαπράχθηκαν από τα κατοχικά στρατεύματα και τους ντόπιους
συνεργάτες τους, γράφτηκαν οι πιο φωτεινές σελίδες συλλογικής αφύπνισης και δράσης, αυταπάρνησης
και αυτοθυσίας των εργατικών – λαϊκών δυνάμεων, μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ και του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ. Η
τραγωδία που προξένησε η ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και το μεγαλείο που γέννησε η εργατική – λαϊκή
δράση αποτυπώνονται στα φωτογραφικά ντοκουμέντα των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής που
βαδίζουν αγέρωχοι στο εκτελεστικό απόσπασμα.
Το ΚΚΕ αισθάνεται περήφανο γιατί σε μια εποχή που οι Ελληνες καπιταλιστές, οι αστικές πολιτικές
δυνάμεις και οι αξιωματούχοι του αστικού κράτους, είτε διέφυγαν στο εξωτερικό ακολουθώντας τους
Βρετανούς συμμάχους τους, είτε έμειναν και συνεργάστηκαν με τις Αρχές Κατοχής, το ίδιο αποτέλεσε τον
οργανωτή, τον καθοδηγητή και κύριο αιμοδότη ενός από τα μεγαλύτερα αντιστασιακά κινήματα στην
Ευρώπη. Τιμά τους κομμουνιστές και τους άλλους λαϊκούς αγωνιστές που μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ
και της ΕΠΟΝ, του ΕΛΑΣ και του ΕΛΑΝ, της Εθνικής Αλληλεγγύης, της ΟΠΛΑ, της Αντιφασιστικής
Στρατιωτικής Οργάνωσης της Μέσης Ανατολής, πάλεψαν προσφέροντας πρωτόγνωρες θυσίες, ακόμα και
την ίδια τους τη ζωή στα πολεμικά πεδία και στα εκτελεστικά αποσπάσματα.
Το ΚΚΕ μελετά με συνέπεια, δίχως μηδενισμούς και ωραιοποιήσεις, τη μεγάλη δεκαετία του 1940, οπότε η
εργατική τάξη, οι φτωχοί αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι των πόλεων, οι νέοι και οι γυναίκες των
εργατικών – λαϊκών οικογενειών εισέβαλαν ορμητικά στο προσκήνιο της Ιστορίας και επιδίωξαν να γίνουν
κύριοι του τόπου και του κόπου τους.
Η πείρα της ΕΑΜικής Αντίστασης αποδεικνύει τις απεριόριστες δυνάμεις και δυνατότητες του μαζικά
οργανωμένου και εξοπλισμένου λαού. Τον Ιούλη του 1941, στην κατεχόμενη Αθήνα, όταν όλα «τα σκίαζε
η φοβέρα» και οι «σιδηρόφρακτες στρατιές» του Χίτλερ θεωρούνταν ακόμα αήττητες, μια δράκα
αποφασισμένων κομμουνιστών, όσοι παρέμεναν ακόμα ελεύθεροι, αλλά και εκείνοι που απέδρασαν από
φυλακές και εξορίες, έθεσαν έναν στόχο που φάνταζε ουτοπικός: Να ανασυγκροτήσουν τις Κομματικές
Οργανώσεις και να συγκροτήσουν ένα εθνικοαπελευθερωτικό μέτωπο που θα έδιωχνε με τις δικές τους
δυνάμεις τους κατακτητές. Αποτέλεσε την απαρχή της θρυλικής ΕΑΜικής Αντίστασης, που γνώρισε την
καθολική λαϊκή αποδοχή, γιατί ανταποκρινόταν στα συμφέροντα και τις ανάγκες των εργατικών – λαϊκών
δυνάμεων.
Η δράση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι του ευρύτερου τιτάνιου αγώνα που
δόθηκε με μπροστάρη το πρώτο εργατικό κράτος στον κόσμο, την ΕΣΣΔ, τον σοβιετικό λαό και τον
Κόκκινο Στρατό, με τη συμβολή δεκάδων άλλων παρτιζάνικων κινημάτων και λαών στην Ευρώπη για τη
συντριβή της φασιστικής – ναζιστικής πολεμικής μηχανής. Η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών απέδειξε ότι
κανένας συσχετισμός δυνάμεων, ακόμα και ο πλέον αρνητικός, δεν παραμένει ανεπηρέαστος από την
οργανωμένη μαζική πάλη των εργατικών – λαϊκών δυνάμεων.
Από τα χρόνια της Τριπλής Φασιστικής Κατοχής και τα όσα ακολούθησαν (κατά τη σκληρή ταξική
σύγκρουση του Δεκέμβρη του 1944 και την τρίχρονη εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας το
1946-1949) αντλείται και το πολύτιμο συμπέρασμα ότι ο εργατικός – λαϊκός αγώνας, όσο μαζικός και
ηρωικός και αν είναι, δεν μπορεί να φτάσει στην οριστική νίκη χωρίς επαναστατική στρατηγική που να
στοχεύει στην ανατροπή της αιτίας των δεινών, της καπιταλιστικής εξουσίας.
Σήμερα, 86 χρόνια μετά την είσοδο της Ελλάδας στον Β’ Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο, ο πλανήτης
σπαράσσεται από τον μεγαλύτερο αριθμό πολεμικών μετώπων που έχει γνωρίσει από τότε, τα οποία
μάλιστα τείνουν να ενοποιούνται όλο και περισσότερο. Οι οικονομίες μετατρέπονται σε πολεμικές, στο
φόντο και μιας νέας διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης που βρίσκεται προ των πυλών, ενώ οι παγκόσμιες
πολεμικές δαπάνες βρίσκονται επίσης στο υψηλότερο επίπεδο. Κάθε μέρα που περνά, γίνεται όλο και πιο
ορατό το ενδεχόμενο οι ανταγωνισμοί και οι αντιθέσεις των ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων και των
καπιταλιστικών κρατών για τα κέρδη, τις αγορές, τις πρώτες ύλες και τους δρόμους μεταφοράς, πάνω από
όλα ο μεγάλος ανταγωνισμός ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, να
οδηγήσουν τους λαούς σε μια νέα σφαγή παγκοσμίων διαστάσεων.
Σε αυτές τις συνθήκες, η ελληνική αστική τάξη επιλέγει την εμπλοκή της χώρας στους πολέμους και τους
ανταγωνισμούς στο πλευρό των ΗΠΑ, της ΕΕ, του Ισραήλ, αυξάνει την επιθετικότητά της και «προβάλλει
την ισχύ της εκτός των συνόρων», προωθώντας τον στόχο για την αναβάθμιση της θέσης της στην
περιοχή, με τη μετατροπή της Ελλάδας σε ενεργειακό, εμπορικό και στρατιωτικό κόμβο. Αναγορεύει τα
ταξικά της συμφέροντα σε «εθνικό συμφέρον» και καλεί τον ελληνικό λαό να υπομείνει κάθε είδους
θυσίες, να αποκτήσει «κουλτούρα φέρετρων» για να προωθηθεί η σύγχρονη «μεγάλη ιδέα» της. Σε αυτούς
τους στόχους, που προωθεί η κυβέρνηση της ΝΔ, στέκονται «προσοχή» όλα τα κόμματα του συστήματος
και του ευρωατλαντισμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η στάση τους απέναντι στον «Κάθετο
Διάδρομο» για το αμερικάνικο LNG, τον οποίο με μια φωνή βαφτίζουν «εθνική υπόθεση», τη στιγμή που
τέτοια σχέδια φέρνουν βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στον ενεργειακό πόλεμο και μεγαλύτερη
ενεργειακή φτώχεια για τον λαό.
Οι σχεδιασμοί της ελληνικής αστικής τάξης έρχονται εκ των πραγμάτων σε σύγκρουση με τους
ανταγωνιστικούς σχεδιασμούς της τουρκικής αστικής τάξης, η οποία με απαράδεκτο τρόπο αμφισβητεί
ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, έχοντας περισσότερο «αέρα στα πανιά» της από την περίοδο των
ΝΑΤΟικών «ήρεμων νερών», όταν η κυβέρνηση και όλα τα κόμματα πλην ΚΚΕ καλλιεργούσαν τον
εφησυχασμό στον ελληνικό λαό. Οι ανταγωνισμοί των δύο αστικών τάξεων απειλούν να σύρουν σε ένα
νέο θερμό επεισόδιο ή μια σύγκρουση τους δύο λαούς, που δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους,
όπως αποδεικνύουν και οι αδερφικές σχέσεις και οι κοινές, καθαρές τοποθετήσεις του ΚΚΕ και του ΚΚ
Τουρκίας.
Οπως διδάσκει και η ηρωική δεκαετία του ’40, οι δύο πατρίδες που υπάρχουν σε κάθε χώρα σε καιρό
ειρήνης, η πατρίδα του λαού και η «πατρίδα» του κεφαλαίου, εξακολουθούν να υπάρχουν και σε καιρό
πολέμου. Οπως και τότε, έτσι και σήμερα, ο λαός είναι αυτός που θα υπερασπιστεί τα κυριαρχικά του
δικαιώματα και δεν επιτρέπεται να τα χαρίσει στην αστική τάξη, που δεν διστάζει την ίδια στιγμή να τα
παζαρεύει και να τα εργαλειοποιεί, με τρόπο που μπλέκει τον λαό σε νέες αντιπαραθέσεις, προκειμένου να
προωθήσει τους σκοπούς της, από τους οποίους τίποτα δεν έχει να κερδίσει η λαϊκή πλειοψηφία. Το ΚΚΕ
υπερασπίζεται τα κυριαρχικά δικαιώματα με την προοπτική της εργατικής – λαϊκής εξουσίας στη χώρα, που
θα αξιοποιήσει τον πλούτο της για τη σχεδιασμένη κάλυψη των αναγκών του λαού της. Καμία εμπιστοσύνη
δεν δείχνει, ούτε σήμερα, ούτε αύριο, στην κυβέρνηση της πολεμικής εμπλοκής, καμία στήριξη δεν
παρέχει στους ΝΑΤΟικούς «συμμάχους» και πολεμικούς εξοπλισμούς, που δεν έχουν σχέση με την
προστασία του λαού.
Από σήμερα, δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για να εκφραστεί μαζικά στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις που
ξεδιπλώνονται η άρνηση του λαού και της νεολαίας να υποστούν νέες θυσίες για τους πολέμους και τα
κέρδη των εκμεταλλευτών τους. Οι τεράστιες διαδηλώσεις σε πολλές χώρες της ΕΕ, που στρέφονται
απέναντι σε «κεντρώες», φιλελεύθερες, σοσιαλδημοκρατικές και ακροδεξιές κυβερνήσεις, επιβεβαιώνουν
ότι οι λαοί βρίσκονται παντού αντιμέτωποι με τα ίδια αδιέξοδα και ότι τα όσα βιώνει ο ελληνικός λαός δεν
αποτελούν κάποια «παρέκκλιση» από την ευρωενωσιακή κανονικότητα, αλλά την πλήρη και συνεπή
εφαρμογή της. Οταν οι λαοί αψηφούν τους εκβιασμούς περί «αστάθειας», αρνούνται να περιμένουν τους
διάφορους επίδοξους «σωτήρες», αφήνουν τη θέση του θεατή και βγαίνουν μαζικά στο προσκήνιο για τις
ζωές τους, το σύστημα παίρνει τα μέτρα του. Γι’ αυτό η κυβέρνηση της ΝΔ επιτίθεται στις κινητοποιήσεις
και τις συκοφαντεί, πότε βαφτίζοντάς τις προληπτικά «χάος» και πότε επιδιώκοντας να τις ενσωματώσει. Γι’
αυτό στελέχη της αντεπιτίθενται στο ΚΚΕ, που μπαίνει μπροστά για την οργάνωσή τους, επιδίδονται σε
αντικομμουνιστικά παραληρήματα, αναπαράγοντας την ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων της ΕΕ, που
ταυτίζει τον ναζισμό με εκείνους που τον πολέμησαν και τον νίκησαν. Γι’ αυτό οι εκπρόσωποι της
αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας του ΠΑΣΟΚ και του κόμματος Τσίπρα διαφημίζουν τους εαυτούς τους στο
κεφάλαιο ως τους πιο κατάλληλους να εξασφαλίσουν την «κοινωνική ειρήνη σε ταραγμένους καιρούς». Γι’
αυτό ανασύρονται ξανά φασιστικές δυνάμεις, σαν τον καταδικασμένο ναζί εγκληματία Κασιδιάρη, που
ένωσε τη φωνή του με την κυβέρνηση και το υπόλοιπο σύστημα κατά των διαδηλώσεων των μαθητών,
των φοιτητών, των εκπαιδευτικών και των γονιών.
Η διεθνής συντονισμένη απεργία σε πάνω από 100 λιμάνια ενάντια στον πόλεμο και τα νέα
πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια στις 30 Οκτώβρη, η γενική πανεργατική απεργία στις 25 Νοέμβρη και όλοι
οι υπόλοιποι αγωνιστικοί σταθμοί μπορούν να αποτελέσουν σημαντικά βήματα προς την κατεύθυνση της
συγκρότησης ενός ενιαίου, πανελλαδικού κινήματος, που θα θέτει στόχους αμφισβήτησης της κυρίαρχης
πολιτικής, των στρατηγικών επιλογών της αστικής τάξης, των πολεμικών της σχεδιασμών, τελικά της ίδιας
της εξουσίας της.
Σήμερα που οι «άτρωτοι στρατοί» αδυνατούν να πετύχουν τους σκοπούς τους, που οι «αιώνιες»
ιμπεριαλιστικές συμμαχίες σφαδάζονται από πρωτόγνωρες αντιθέσεις, που οι «ισχυρές οικονομίες»
βουλιάζουν στα αδιέξοδα, το ερώτημα δεν είναι αν αλλάζει ο κόσμος, αλλά ποιος θα βάλει τη σφραγίδα του
στην κατεύθυνση προς την οποία θα αλλάξει. Η ιστορία διδάσκει ότι η εργατική τάξη έχει τη δύναμη για να
το κάνει, κρατώντας την αυτοτέλειά της από τους στόχους των εκμεταλλευτών της, επιλέγοντας τη
συμπόρευση με τους κομμουνιστές σε όλες τις μάχες. Το ΚΚΕ, οπλισμένο με τα διδάγματα όλης της
υπερεκατοντάχρονης Ιστορίας του, παλεύει για να φτάσει αυτός ο αγώνας «μέχρι τέλους», μέχρι την
οριστική νίκη του λαού μας, την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και την οικοδόμηση του
σοσιαλισμού – κομμουνισμού στην Ελλάδα.
Σκόπελος, 27-10-2026
