Του Εμμανουήλ Πασχάλη
Η διεθνής βιβλιογραφία είναι σαφής. Από τη δεκαετία του 1980, ο World Tourism Organization (UN Tourism, πρώην UNWTO) τονίζει ότι η τουριστική ανάπτυξη πρέπει να κινείται μέσα στα όρια της «φέρουσας ικανότητας» ενός προορισμού. Δηλαδή, μέχρι το σημείο όπου το φυσικό περιβάλλον, οι υποδομές και η κοινωνία μπορούν να αντέξουν την πίεση χωρίς να υποβαθμιστούν.
Το 1987, η World Commission on Environment and Development στην έκθεση «Our Common Future» διατύπωσε τον κλασικό ορισμό της βιώσιμης ανάπτυξης: ανάπτυξη που καλύπτει τις ανάγκες του παρόντος χωρίς να υπονομεύει την ικανότητα των επόμενων γενεών να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες.
Αυτό ακριβώς είναι το ερώτημα για τη Σκιάθο.
Μπορεί το νησί να συνεχίσει να δέχεται ολοένα περισσότερους επισκέπτες όταν, οι υδατικοί πόροι πιέζονται ολοένα και περισσότερο,
η διαχείριση των απορριμμάτων βρίσκεται στα όριά της,
το οδικό δίκτυο ασφυκτιά,
οι παραλίες το λιμάνι μας και τα οικοσυστήματα δέχονται έντονη επιβάρυνση, και οι κάτοικοι βλέπουν την ποιότητα ζωής τους να υποχωρεί;
Η επιστημονική έρευνα δείχνει ότι όταν ένας προορισμός υπερβεί τη φέρουσα ικανότητά του, αρχίζει να καταναλώνει το φυσικό και κοινωνικό του κεφάλαιο. Μελέτες των Organisation for Economic Co-operation and Development, European Environment Agency και της European Commission καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: η ανεξέλεγκτη τουριστική μεγέθυνση οδηγεί σε εξάντληση πόρων, αύξηση κόστους υποδομών, περιβαλλοντική υποβάθμιση και τελικά μείωση της ελκυστικότητας του ίδιου του προορισμού.
Με απλά λόγια, αν για να αυξήσουμε τα σημερινά έσοδα ξοδεύουμε το νερό, το τοπίο, την ησυχία και τις υποδομές που θα χρειαστούν τα παιδιά μας αύριο, δεν παράγουμε ανάπτυξη. Τρώμε από το κεφάλαιο του νησιού.
Είναι σαν να πουλάς το χώμα από το χωράφι σου για να βγάλεις ένα πρόσκαιρο κέρδος. Για λίγο φαίνεται ότι κερδίζεις. Στο τέλος μένεις χωρίς χωράφι.
Το ερώτημα δεν είναι πόσους περισσότερους τουρίστες μπορούμε να φέρουμε αλλά πόσους αντέχει ακόμη το νησί χωρίς να χάσει αυτό που το κάνει μοναδικό…..
Οφείλουμε στα παιδιά μας να τους παραδώσουμε έναν τόπο ζωντανό και λειτουργικό, όχι έναν τόπο εξαντλημένο.
Αν πραγματικά η τουριστική επιτροπή του δήμου δεν αλλάξει τον προσανατολισμό της συγκεράζοντας τον τουρισμό όχι με την ποσότητα αλλά με την ποιότητα και την φέρουσα ικανότητα ο παράδεισος του Αιγαίου με τις δαντελένιες ακρογιαλιές θα μετατραπεί σε ένα άχαρο τυποποιημένο τουριστικό προϊόν
